Zaten kim gölgesine dönüp bakar ki? İnsan gölgesinin sadık ve sessiz bir şekilde peşinden geldiğini, bazen henüz bilince varmayan bir arzu için öne fırladığını hisseder fakat onun parodi benzeri biçimlerini izlemeye ve bu deformasyon içerisinde kendisini algılamaya çok nadiren kalkışır.
Kitabı okumaya başladığımda hiç bu kadar etkileneceğimi düşünmemiştim. Kadının yaşantısı ve hissettiği acıları beni derinden etkiledi. Sonunu, belki bir ümitle kavuşurlar beklentisiyle geçirdim, okudum, okudum fakat hiç tahmin etmediğim gibi ve çok ansızın bitti. Sonunda biraz hüzünlendim, kadının bu hissettikleri karşısında resmen kitabı yaşamış kadar oldum.
“ İki saattir koltukta uzanıyorum, senden başka bir şey düşünmüyorum. Yan yana durup yerde ki canlıya baktığımızı unutuyorsun Milena, o canlı benim. Ama bu durumda kendimi izleyen bensem cansız olmam gerekir.”
~FRANZ KAFKA~