Sena Nur
@Senanurka
Gerçek şu ki, bir insanın sadece yaşamış ve ölmüş olması bile saygıyı hakettiğini gösterir. ~Kim Nam Joon
19 Mart
10 okur puanı
Eylül 2019 tarihinde katıldı
Canım adam...
Asi Çakıltaşı serisinin son kitabı aslında Neyt. Kehf ve Reyc'i okumadıysanız Neyt'i okumanızın bi anlamı yok. Yazarın garip isimler bulmasını pek anlayabilmiş değildim ama anlamlarına bakınca nedenini anlıyorsunuz.
Kehf: cennetteki bir mağaranın adı.
Reyc: kuyu.
Ve Neyt: kalbi tutan damar.
Yüreğime alevler düşüren Asi, Karan, Bedirhan, Billur, Defne ve Sergen... Hepsinin farklı bir hikayesi ve hayatlarının birleşmesi... İlk okuduğum zamanlar önyargılıydım aslında. Wattpad kitabı olduğu için arkadaşım zoraki elime tutuşturmuştu. Şuan ise favori kitaplarım olarak kütüphanemin ayrı bir köşesinde.
Konusunu sorsanız inanın cevap veremem. Evet bir konusu var ama o kadar çok olay var ki neresinden tutsam bir bütün olmadığında anlamı yok. Aslında kitabı okursanız klişe olduğunu farkedersiniz. Ama yazar -Binnur Nigiz- olayları öyle güzel anlatmış ki! Cidden gözleriniz satırlarda dolaşırken hayran kalmamak elde değil. Baba sevgisinden mahrum kalmış Asi, küçük yaşında annesinin intiharına tanık olmuş olan Karan. İki yaralı ruhun birleşmesi. Aslında bir çok yaralı ruhun birbirine merhem olması...
Ah! Bir de sanırım tüm sorunum ana karakterlerden ziyade; yan karakterlere daha çok bağlanıp, aşık olmak... Ah Bedirhan! Vah Bedro! Kim tahmin ederdi böyle bir insanın öyle bir geçmişi olsun? Bu hayatımda aldığım en büyük derslerden biri oldu: kimseyi tanımadan dış görünüşüne ve davranışlarına önyargıda bulunma.
Spoi vermemek için kendimi zor tutarken en iyisi bu incelemeyi bitireyim.
Sadece yazarın üslubu ağırdı. Ve ve ve o şahane betimlemeleri başka bir kitapta göremem! Sonu mutlu bitse de niyeyse hiç tatmin olamadım. Keşke yazar seneler sonrasını anlatmak yerine direkt bitirseydi bence daha iyi olurdu. Yan karaktere aşık olan bir okur olarak sayfalarca Bedirhan'ın ailesiyle
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ah Muazzez, ah Yusuf!
Kuyucaklı Yusuf'u okulda hocaların zorunlu kılmasıyla okumuştum. Ama tam aksine zoraki okuduğum bir kitap değil, ilk sayfasındaki ilk kelimeden itibaren beni yakamdan tutup içine çeken bir hikayeydi.
Yusuf'un hayatı, muazzez, Ali ve diğer karakterler... Her bir karakterin ayrı bi trajik hikayesi vardı. Neden bilmiyorum ama kitabın sonlarına doğru olaylar iyice kötüleşse de kendimi mutlu ve tekdüze bir sona hazırlamıştım. Ne yazık ki hayal kırıklığından başka bir şey elde edemedim.
(Spoi içerir)
Ali'nin yaptığı o fedakarlıklar... Acaba gerçekten de dostu için sevdiğinden vazgeçecek insanlar var mıdır? Peki biz dostumuz için sevdiğimizden vazgeçebilir miyiz?
Özellikle son sayfalarında ne olduğunu anlayamadan Muazzez öldürüldü. Cidden şok geçirdim! Ah hele o Yusuf'un Muazzez öldükten sonra -epeyce- tepkisizliği beni iyice karmaşık duygulara sürükledi. Ne bir ağlama ne bir feryat... Evet kitabın başından beri pek fazla duygularını gösteren bir karakter olmadı. Ama senin sevdiğin kız ölmüş ve sen öylece oraya gömüp gidiyorsun. Sonu benim için cidden çok kötüydü. Sabahattin Ali sonu neden böyle yazdı diye düşünmüyor da değilim.
Kitabın sonu her ne kadar, bir süre boş boş duvarı seyretmeme neden olsa da kitap okunması gerekenler listemde. Bence okumaya tereddüt etmeyin.
Hoşçakalın, kitaplarla kalın.
Şiirlerimden birkaç dize..
Elini çenesinin altına dayadı,
Baktı bir şey ararmışcasına gökyüzüne.
Uzunca içini çekti, yavaş yavaş;
Doldurdu bütün dertleri nefesine.
O sustu, deniz sustu, kuşlar sustu.
İnsan sanır ki dünyanın sonu.
Sonra bir fısıltı döküldü dudaklarından,
Halbuki bir feryattı bu kanayan yaralarından...
~Sena Nur Kaygısız