SENA
@Senanuryuksell
Bir rakam çizmeye başlıyorum, dünya işinde dönüyor ve ben çemberin dışındayım; şimdi çeviriyorum ve mühürlüyorum, tamamlıyorum.
Korku içindeydim, dünya öyle büyüktü ki… insanoğlunun girebileceği en büyük, en keder dolu yerdi.
Sayfa 85
Bu sessiz aşkta, yalnız bakışlarının o tapınış busesinde bir şiir yüceliği vardı ki fazladan küçük bir harf onun ruhunu incitebilirdi.
Hepsinin ta uzaklarda, bir aile ocağı : vardır; ihtiyar bir baba ki artık kendisi için gittikçe cimrilik gösteren topraktan ailenin ekmeğini çıkaramıyor, çökmüş bir anne, gözlerinde gözlük, kulübenin bir tarafında çorap örüyor, daima... Çünkü çocuk bir değil, onların hepsine ayaklarını sıcak tutacak birer çorap lazım. Fakat yetiştirmek mümkün değil; ne çorap yetişiyor ne ekmek! Çocuklar o kadar çok ki…
Bunları ayıklamak, her birini bir tarafa sevk etmek, ek-mek bulacak bir yere göndermek gerekiyor.
Sayfa 134