Ama tamamıyla uyanıktım herhalde yoksa o duygu içimde yavaş yavaş büyüyemezdi. Geçen kış içimde hissettiğim duyguya benzemiyor değildi, titredim, oysa sıcak bir geceydi. O duygu durmadan arttı, sonunda mahkeme salonunun havası, bir şubat sabahındaki kadar soğudu; bülbüllerin sustuğu, marangozların Bayan Maudie'nin yeni evindeki çekiç seslerinin durduğu, mahalledeki bütün tahta kapıların, Radley'lerin evinin kapıları gibi sımsıkı kapandığı sabahki kadar. Issız, boş bir sokak ve tıka basa dolu bir mahkeme salonu. Buharları tüten yaz gecesi, bir kış sabahından hiç farklı değildi.
~Bülbülü Öldürmek
'Harper Lee'