Şenel Özoğlu
@Senel2761
Kitap okuyan güzel insanlarla tanışmak istiyorum.
Çünkü Jack London'ın da dediği gibi:
"Hayat, ancak böyle insanlarla bir araya geliyorsan yaşamaya değer."
34 okur puanı
Eylül 2024 tarihinde katıldı
Fareler ve İnsanlarAlıntı
Bu kitabı çok merak etmiştim, o kadar çok karşıma çıkıyordu ki artık okumam lazım dedim. Bir çırpıda okudum ve bitirdim. Gerçekten akıcı bir dili vardı, kitabı beğendim.
-spoiler-
İçeriğine değinecek olursam; George ve Lennie, iki yakın arkadaş, birbirinden başka kimsesi olmayan ve birbirine rağmen hayatta kalmaya çalışan iki dost... Lennie iri yarı, güçlü, karşısına çıkan herkesi fiziksel olarak darma duman edebilecek biri fakat ne yazık ki zeka konusunda o kadar şanslı değil. Hafızası da sürekli her şeyi unutmaya meyilli. George ise Lennie'ye göre daha sıska, daha zayıf ama Lennie'ye akıl hocası yapacak kadar kafası çalışan biri. Sürekli Lennie yüzünden başı belaya giriyor ama ona rağmen onu çok seviyor.
Bu ikilinin çalıştıkları işte başları belaya giriyor ve kıl payı kaçıp kurtuluyor. Neden mi belaya girdi? Çünkü Lennie yumuşak şeylere (fare, köpek, tavşan, kadife elbise vs.) dokunmayı ve okşamayı seviyor ve bu zaafı onu her seferinde belanın içine sürüklüyor.
Bir beladan kıl payı kurtulan bu iki arkadaş başka bir iş buluyor ancak bakalım Lennie burada başlarına ne tür bir bela açacak?
Kitabın en sonunda tamamen şoka girdim. Bu son bana sadece şunu hatırlattı. "Ağacı kesen baltanın sapı da ağaçtandı."
Veeee mutsuz son...
Ah be Martin :(Edebiyat
Puan vermedi
Ah Martin, hüzünlü kekim... Öylesine işledin ki içime, bir çırpıda bitirdim bütün hikayeni. Elimden bırakamadım, uyumak bile kayıp gibi geldi bana. Uzun zamandır bu kadar sürükleyen ve bu kadar içime işleyen bir roman okumamıştım.
-spoiler-
Kitap yarı otobiyografik bir roman. Martin'in hayatını adım adım okuyorsunuz. Başladığım ilk andan beri Martin oldum, kendimi onun yerine koydum, onun gibi hissettim. Yaşamı boyunca uğradığı hayal kırıklıklarını, küçümsenmelerini, hor görülmesini, çektiği yokluğu iliklerime kadar hissettim. Ruth'a olan aşkını, aşkı uğruna kendinden geçmesini, bambaşka birine dönüşmesini ama hiçbir zaman kimsenin fikirleriyle hareket etmemesini, kendi gerçeklerine bu kadar sadık kalmasını ve ölesiye savunmasını çok sevdim. Zaman zaman kızdım, yanlış alışkanlıklarına üzüldüm. Kısacası karakteri o kadar içselleştirdim ki...
-spoiler-
En sonunda da üzüldüm. Hayatın gerçekleri bir tokat gibi çarptı yüzüne. Martin sadece olduğu gibi sevilmek istedi ama en sevdiğinin bile onu belli bir kalıba sokmaya uğraşması canını çok yaktı. Değer görmek için Martin Eden olması yetmedi, şöhret sahibi ve zengin bir Martin Eden olunca değer gördü. İç dünyasının karmaşıklığını bir nebze anlayabiliyorum. Kitabın sonuna değinmek bile istemiyorum, resmen canımı yaktı. Ben mutlu sonlara inanmak istiyorum, çoğu kitapta olmasa da mutlu bir son olsun istiyorum.