Senem
@Senem_akd
Reklam
10/10
Öncelikle herkese İyi okumalar uzun zamandan sonra bu kadar etkileyici ve güzel bir kitap okuduğum için çok mutluyum Son okuduğum birkaç kitap Sanki içinde bir yerlere temas ediyor ama Tam istediğim etkiyi veremiyor gibiydi Bu kitabı kitaplığımda olduğunu bile unutmuşken buldum Aslında beni bu kitabı çeken şey ince oluşuydu ama kitap öyle güzel bir dille yazılmış ki 60 sayfada çok çok fazla şey anlatıyor Özellikle de hayatımın bu döneminde Bu kitabı okuduğum için daha çok mutluyum kitaptaki kız aşağı yukarı benimle aynı yaşlarda ve anlattığı şeyler o kadar içimde bir yerlere temas etti ki kitabı okurken defalarca kez ara verip defalarca kez bazı sayfaları tekrar okudum özellikle 50 sayfadaki gençlerle ilgili olan bölüm gerçekten gençlerin bütün dünyada aynı sorunları yaşadığını hissettirdi kitapla ilgili yorum yapmam gerekirse İsimsiz bir genç kızın bir bir buçuk gününü anlatıyor ama aslında kitap bundan çok daha fazlası kesinlikle Japon klasiklerine başlamak için iyi bir kitap pek çok insan aslında insanlığımı yitirirken de başlıyor Dazai okumaya ama bence bazı yazarların kitapları kronolojik sırayla okunmalı (bunu daha önce Peyami Safa ile ilgili bir incelememde de bundan bahsetmiştim) Japon klasikleri okumaya ilk bu kitapla başlamam çok iyi bir tercih olmuş Ayrıca ithaki Yayınları ve çevirmeni bu konuda çok iyi iş çıkarmış kesinlikle özellikle genç bir kızsanız kesinlikle okuması gereken bir kitap
(Çocukluğundan bahsediyor) Gerçekten güzel ve eğlenceliydi. Kendimi bulmaya, tuhaf çatışmalar içine girmeye falan gerek yoktu, sadece şımartılsam yetiyordu. Sahi ne büyük bir ayrıcalık yaşıyormuşum! Üstelik sakince geçinip gidiyorduk, endişe, üzüntü, ıstırap yoktu. Ama biraz büyüyünce en çok kendimden rahatsız olmaya başladım ve ayrıcalıklarım ben farkına varmadan kaybolup gidince, böylece ortada kaldım. Çok kötü berbat bir şey artık hiçbir şekilde birilerine şımaramıyor ve sürekli düşünüp duruyorum.
Göze batmadan pek çok insanın yürüdüğü yoldan sessizce gitmek1000Kitap
Biz gitmemiz gereken en iyi yeri, gitmek istiyorum diye düşündüğümüz güzel yeri, kendimizi geliştirebileceğimiz yeri de az çok biliyoruz. İyi bir hayat yaşamak istiyoruz, doğru umut ve arzularımız da var. Güvenebileceğimiz sağlam bir inanca sahip olmak için sabırsızlanıyoruz.
Ama bir kızın tüm bunları yaşamında gerçekleştirebilmesi için ne kadar çaba harcaması gerekir acaba? Babamızın, annemizin, ablamız ve abimizin de fikirleri var.
Yani ailemizin üyeleri hayatımızın her suretinin bir parçası. Tanıdıklarımız da var. Ve arkadaşlarımız. Sonra bize her zaman büyük bir güçle çekip sürükleyen "dünya" var. Tüm bunları düşününce, kendi karakterimize sadık kalmak kolay değil. Göze batmadan pek çok insanın yürüdüğü yoldan sessizce gitmek en akıllı yol.
.
.
.
Alıntı Biraz uzun oldu farkındayım fakat 19 yaşında hayatımın ilk kişilik buhranlarıyla ve hayatımdaki ilk büyük kararla cebelleşirken kitabın tam 19. sayfasında bu kelimelere denk gelmem beni çok etkiledi o yüzden buraya bir anı bırakmak ve benim gibi hayatının bir döneminde bu buhranları yaşamış başka kadınların da bu sayfaları okumasına vesile olmak istedim
-Çocukluk...
- Olsun. Gönül sevdaya karşı daima çocuktur.
Reklam