EDAA
@Senlikeda
Şu anda okuduğu kitap
Biz insanlar zaman hakkında endişelenmeyi bırakıp onu sevmeyi asla tam olarak öğrenemesek bile, belki de kronofobi (zaman korkusu) ve kronofili (zaman sevgisi) arasında bir orta nokta bulup zamanın bilincinde olma, yani hem bizden çok öncesine ait olan geçmiş, hem de bizden sonra yaşanacak olan gelecek içindeki yerimizi net bir biçimde görme alışkanlığı kazanabiliriz.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Dünya'nın 4.5 milyar yıllık öyküsü bir güne indirilecek olsa, tüm insanlık tarihinin geceyarısından önceki son saniyenin son kesrine sığacağını belirtir. Ama bu, zaman içindeki yerimizi anlamanın yanlış, hatta sorumsuz bir yoludur. Bir kere bu görüş, psikolojik olarak yabancılaştırıcı olmanın yanı sıra, o son saniyenin son çeyreği içinde gezegen etkilerimizin büyüklüğünü görmezden gelmemize izin veren bir önemsizlik ve güçsüzlük iması taşıyor. Ayrıca dünyanın tarihiyle olan iç içeliğimizi ve derin köklerimizi de inkar ediyor. Kendi klanımız saat gece 12'yi vurmadan önceki son âna kadar ortaya çıkmamış olabilir; ama canlı organizmalardan oluşan geniş ailemiz sabah saat 6'dan beri burada son olarak bu benzetme kıyamet kehanetinde bulunurmuşçasına bir gelecek olamadığını ima ediyor; geceyarısından sonra ne olacak?
Bir tür olarak Dünya'da kendimizin ortaya çıktığı zamanın öncesine karşı çocuksu bir ilgisizlik ve inanmazlık sergiliyoruz. Kahramanları insan olmayan hikayelere burun kıvıran pek çok kişi doğa tarihine aldırmıyor. Dolayısıyla duygularımızda ayarsız olduğumuz kadar "zamansızız", zaman cahiliyiz. Deneyimsiz ama aşırı özgüvenli sürücüler gibi, doğal alanlara ve ekosistemlere, onların yerleşik trafik kurallarından habersiz gazlayıp giriyoruz, sonra da doğa yasalarına aldırış etmediğimiz için kesilen cezaları şaşkınlık ve öfkeyle karşılıyoruz.
Söylüyorum sana değerli arkadaşım, duygularım dizginlenemez hale gelince mutlu bir kayıtsızlık içinde yaşantısının dar çemberinde dönen, günlük geçim derdine düşen, yaprakların sararıp döküldüğünü görünce kışın geldiğinden başka bir şey düşünmeyen böyle bir insanın görüntüsü, içimdeki bütün kargaşayı yatıştırıyor.
