Ve bir gün birisi aralayacak gönül kapını. Önce satır satır onu ezberleyeceksin, sonra da bir satır gibi keskin olup onu dinleyeceksin. 'Anlat...' diyeceksin. 'Anlat... Dök geçmişindeki tüm kirlileri.' O anlattıkça aranızda soğuk rüzgarlar esmeye başlayacak. Ama o rüzgarların esmesini göze alacaksın ki, önünüzde sizi bekleyen fırtınalar birinizden birini alıp başka yere savuramayacak. Sevmek tam da buradan başlayacak. Seviyorum dediğinin eksiklerinden, hem de eksilmeden...
"Sonbaharın ilk vakitleri, bir gülümseme insanı bu kadar ısıtabilir mi?" diye sormuş kendine. Sahi insan bu soruyu kendine kaç kez sorar ki ya da kaç kez yanlış cevaplama hakkına sahiptir? Kim bilir belki de her yanlış cevap, aslında doğruyu tamamlayan bir parçadır..