Seon
@Seonnie
zwischen immer und nie.
Instagram:persephones.diaryy
9 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
slovenya nasıl haritada olmaz? bazı yerleri okurken o kadar üzüldüğüm için resmen boğuluyor gibi hissetsem de çoğu şeyi de sorgulamama neden olduğu için 3 günde bitirdiğim bir kitaptı.
kitap, intihar eden ama gözlerini açtığında kendini bir akıl hastanesinde bulan isminden de anlaşılacağı üzere veronikanın hikayesi üzerine kurulu. ayrı ayrı yaşamlara sahip olan ve hayatın hepsini bu akıl hastanesinde buluşturduğu zedka,mari ve eduardın hikayesini okumak da ayrıca ilgi çekiciydi. çünkü tek bir paydada bütün bu insanlar bir şekilde tekrar tutunmaya çalışıyorlar hayata ve bu sürece tanıklık etmek sayfalar boyu paha biçilemezdi. okurken sormadan edemiyor insan, ne için yaşıyorum? nasıl yaşıyorum? bu yaşadığım hayatın ne kadarının değerinin farkındayım? ya da farkında mıyım?
yazar paulo coelhonun ailesi tarafından 3 kere akıl hastanesine gönderildiğini öğrendiğinizde ise kitapta bir çok yaşanmışlık olduğunu biliyor ve okurken her şeyi biraz daha fazla hissediyorsunuz. hepimiz şu ya da bu biçimde deliyiz ve ben tüm bu kişilerle tanıştığıma çok memnun oldum
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
kitabın kalınlığı beni yıllardır korkutsa da dünya klasiklerini okumayı ciddi anlamda çok sevdiğim için gerçekten merak ettiğim bir kitaptı.bazen dedim ki yeter...çünkü hiç bitmeyecek sandım ama ben ne zaman yeter desem kitap yetmeeez dedi ve kitabı bırakamadım.
kitabın olayı ise sadece aşkın yüceliği ya da yıkıcılığı değil. din,siyaset,rus sosyetesinin arka plandaki iki yüzlülüğü,tarım,annelik duygusu ve insan ilişkileri gibi bir çok konuya inceden inceden değinilmiş.
bu kitap öyle bir kitap ki aldı beni geçmişe götürdü.ve ayrıca bana sadece annanın hikayesini okuyacağımı sanmamın aksine büyük bir ters köşe yaptı.öyle ki anna kitaba uzun süre girmedi.kitapta bütün karakterlerin iç dünyasına yer verilmesi,olaylara her bir karakterin gözünden bakmak beni bazen yordu ama daha iyi bir bakış açısına sahip olmamı sağladı.işte şu karakteri seviyorum diyeceğim biri yok. yeri geldi hepsine çok sinirlendim yeri geldi hepsi için mutlu oldum ve yeri geldi hepsi için üzüldüğüm anlar oldu.ancak anna ve levin kendime en yakın bulduğum iki karakterdi.
görenin güzelliğinden büyülendiği cesur anna...bazen kendini en yalnız hissettiğin anlarda bile elini tutamamanın verdiği acıyı dökemem kelimelere.
çok ama çok değerli bir kitaptı.okuduğum için çok mutlu ve tüm bu kişilerle tanıştığıma çok memnunum.
Bir kitabı okuyup bitirdiğiniz zaman,bunu yazan keşke çok yakın bir arkadaşım olsaydı da,canım her istediğinde onu telefonla arayıp konuşabilseydim diyorsanız,o kitap bence gerçekten iyidir.
-Jerome_David_Salinger608.jpg){kind=small}