nedense ağlamaya başladım,ölülere mi,onca yıldan sonra tuhaf bir şekilde hâlâ hayatımın başında olmama mı,yoksa tam tersini sezdiğim,hayat yolculuğumun sonuna geldiğimi hissetiğim için mi ağliyordum bilmiyorum...
Kafatasımın paramparça olmasını,gövdemin yarısının buz gibi bir suda kırıklar ve yaralar içinde çürümesini duymuyorum da gövdemi terk etmek için çırpınan ruhumun derin azabını hissediyorum.sanki bütün âlem benim içimde bir yerde sıkışarak daralmaya başliyor