Serap Akboğa
@Serapakboga
Sınıf öğretmeni
Diyarbakır
1996
1904 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Aşkı bilen biri için yedi gerçek sır vardır. Ona sahip olan dünyaya hakim olur."
Fuzuli'nin, Leyla ile Mecnun mesnevisine bu sırrı katmasıyla olaylar bir arayış serüvenine döner.
Kanun koyucu diye adlandırılan Kanuni Sultan Süleyman'dan itibaren Tanzimat dahil Osmanlının çöküşüne kadarki tarihi bir serüven başlamış olur.
Divan edebiyatının tarihle bütünleştiği; şiir, aşk ve tarihin iç içe olduğu güzel bir kitap. Aşkı, doğuda ve batıda kültürler üzerinden ilahi aşkla birleşmesini gözler önüne seriyor.
Aslında olay bir kitabın başından geçiyor yani kitabın baş karakteri yine bir kitap. Bu farklılık çok hoşuma gitti. Kitaplara karşı yaklaşımların, onlara dokunmanın, kitaplar üzerindeki etkisini, hassasiyetini çok güzel bir şekilde hissettiriyor.
Divan edebiyatı benim için her zaman ayrı bir yerde olmuştur. Baki, Nedim ve Şeyh Galip gibi isimlerin olması bende daha farklı bir etki oluşturdu.
"Ger ben ben isem nesin sen ey yâr,
Ver sen sen isen neyim ben-i zâr." Diyen Mecnun'un hikayesi..
Reklam
Kitaba başlamadan önce acaba özellikle iki duyu organımızdan (kulak, göz) hangisi olmazsa daha az ya da daha çok zorlanırız diye sormuştum kendime. Düşündüm düşündüm işin içinden çıkamadım, gözüme distopik sahneler geldi ve yok yok bunun cevabı çok zor diyip başladım okumaya.
Açıkçası elimden tutup beni yaşadığım dünyadan uzaklaştıran, düşündüren, aydınlatan tüm kitaplar beni ciddi anlamda etkiler hatta bazen aylarca sürer bu durum... Körlük kitabı tam da böyle bir kitap. Kitabı okuyunca kitabın ruhu oluşuyor tamam evet bence de her kitabın ruhu var ama bu bambaşka bir şey konuşuyor, hareket ediyor ama görmüyor..
José Saramago'nun okuduğum ilk kitabı ve tabiki son olmayacak. Kitabın dili çok yalın sayfalarca okuyorsunuz ama sayfaların niceliğinin hiçbir önemi yok çünkü o anın atmosferine o kadar bürünüyorsunuz ki siz de o anın bir parçası oluyorsunuz.
Gözünüzü kapayın ve oturduğunuz yerde, hangi eşyanın nerede olabileceğini düşünün çoğunuz çoğu eşyanın nerde olabileceğini tahmin eder ilk atılımda eşyayı avuçlayamasa da konum olarak bilir. Peki ya diğer odalar, ya evin dışı, okul, iş yeri? Bunlar nerde? Bir de bu durumun tüm insanlarda olduğunu düşünün, kimse kimseden yardım alamıyor çünkü herkes kör... Dehşet verici.
Kitapta Körlük sadece basit bir Körlük kelimesiyle sınırlı kalmıyor. Salgının nedeni bilinmiyor ama sonuçları bizzat yaşanılıyor.. İnsanların ahlaki değerlerinin yitirmesi, kıtlık, salgının getirdiği saldırganlık, korku her şey. Fizyolojik ihtiyaçlarınızı karşılayamayınca insanlar bir hayvandan daha hayvan olabiliyor. Açıkçası ben bu kitapta insanlar nasıl bir hayvandan daha hayvan olabilir sorusunun cevabını buldum. Çok acı bir soru ama gerçekten insanların ihtiyaçları karşılanınca mutlu, güzel, iyi oluyor. İhtiyaç karşılanmayınca herkes başka bir
İnce Memed 1,2,3,4.
İlk incelememe İnce Memed ile başladığım için içim kıpır kıpır bir o kadar da hüzünlü...
Yaşar Kemal'i okumak Toros Dağları'nda kır ata binip özgürce dört bir yana gitmek gibidir. Bu yolda Çukurova'yı, Akdeniz'in kekik kokusunu, portakal çiçeği kokusunu, ezilmişlik, zalimlik ve buram buram katılaşmış, zalimleşmiş Ağalık kokusunu alıyorsunuz.
Kitabı bitirince kendimi büyük bir boşlukta hissettim sanki İnce Memedle doğmuşum, İnce Memedle büyümüşüm gibi hayatımda yer edindi. Eee bundan sonra İnce Memed yok mu, olmayacak mı, ne oldu, nereye gitti? Hayır tam tersine İnce Memedler var ve hep var olacak. Onlar olmazsa dünya zalimlerin elinde param parça olurdu. Memedler sayesinde dönüyor bu dünya..
İnce Memed Yaşar Kemal'in başyapıtlarından. Kitabı okuyunca kendinizi bir sobanın başında, buram buram kokan tarhana çorbasının pişmesini beklerken buluyorsunuz, bazen parfüm kokusunun yanında sönük kaldığı portakal bahçelerinde bazen de kendinizi parmakları buz tutmuş başına kurşun yağmış vaziyette buluyorsunuz. Ve bunlar o kadar akıcı, destansı bir şekilde yazılmış ki sayfalar geçiyor ama sanki siz sadece bir sayfa okumuşsunuz gibi.
"İnsanlar böyle uyudukça, insanlar böyle zulüm altında inlemeyi kabul ettikçe insanlığın bir sinekten ne farkı olur, insanlar, eğer en küçük bir haksızlığa, bir zulme, başkaldırmayı, akıl etmezlerse, insanlık bundan böyle daha da beter hale gelecektir." (Syf.348) Kendi kendime diyorum ki evet bazen insanoğlu ses çıkarmayarak evet gel ben tam da ezilecek insanım, gel sana boyun eğerek, sana ses çıkarmayarak, her emrini kutsallaştırarak yerine getirdiğim için ve hatta bununla yetinmeyip övündüğüm için tüm bunları hakediyorum.
Kitabı okuyunca insan diyorsunuz insanoğlu ne alçak ne ikiyüzlü ne berbat bir mahlukat ama aynı
