Salinger’dan nefret eden ve overrated bulan insanları asla anlamamakla birlikte, ben bir Salinger aşığıyım diyebilirim sanırım artık :) Salinger dehası diye bir şey var gerçekten de. Çavdar Tarlasında Çocuklar’da olduğu gibi burada da gençler arasındaki o diyaloğu çok güzel yakalıyor. Betimlemeler çok iyi. Okumaya başladığım ilk sayfadan itibaren sanki karakterlerin yanında oturup izliyor ve dinliyor olarak buluyorum kendimi. Sanki bir filmin içindeymişim gibi hissettiriyor hep bana, çok sinemasal bir dili var. Zooey ve annesinin banyo sahnesi, Franny ve Zooey’nin salondaki diyalogları çok başarılıydı. Genç bir kızın ruhsal sıkıntılarını, kendini bulma çabasını ve din olgusunu, varoluş sancılarını sorgulatıyor bize. Sindire sindire okunması gereken bir kitaptı kesinlikle. Ve Zooey’e hayran kalmayan da ne biliyim.. Neyse, senciyiz Salinger

Edebiyat