Serhat Azizoğlu
@Serhat214734
53 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
“ Bütün dönemlerde olduğu gibi 27 Mayıs 1960 darbesinden sonra da insanlar birbirini şikayet etmeye başlamıştı .Bunu, daha çok kendine güvenemeyenler ve eski yönetimden yararlandığı, en azından onlarla iyi geçindiği halde yeniler karşısında da kendini ‘ekmeğini’ sağlama içgüdüsüyle davrananlar yapıyordu. Bu gide gide toplumda bir hastalık halini alıyor, özellikle askeri darbeler ve iktidar değişiklikleri sırasında yapılıyordu. Hele imzasız dilekçelerin telgrafların arkası kesilmiyordu. “
Kendisi yok ancak bakanlığı varKitap Alıntısı
Ülke çok bunalımlı günler yaşıyordu. Mehmet Can Adalet Bakanıydı. Cezaevlerini en çok ziyaret eden bakan unvanını kazanmıştı. Çünkü tutuldular durmadan Adalet Bakanıyla görüşmek istiyorlar, o da olayları yerinde görmek için kalkıp cezaevlerini dolaşıyordu. Bir kere rehin bile alınmıştı sanıyorum. O günlerde bile soğukkanlılığını, daha doğrusu neşesini ve kahkahalarını yitirmemişti.
"Nasıl gidiyor devlet işleri ?" diye sormuştum o gün. Gülmüştü: "Nasıl olacak kardeşim?Bizde, her şeyin bakanı, bakanlığı vardır da kendisi yoktur. Örneğin , Adalet yoktur, bakanı vardır. Gümrük yol geçen hanıdır , bakanı vardır, seyretsin diye! Memlekette mal bulunmaz, Ticaret bakanı vardır, dostlar alışverişte görsün diye! Hani su okullar olmasa maarifi ne güzel idare ederdim diyen Osmanlı nâzirina zenir olduk!"
Bütün aksaklıklarına karşın , Türkiye'de eğer hâlâ kamu yönetimi ayakta durabiliyorsa, bunu, parasal sıkıntılarını bir Buda rahibi feragatiyle yaşayarak gizlemeye çalışan , merdiven basamakları gibi sırtında yükselen bürokrasinin ve politikanın ağır baskısına karşın görevini dürüstlükle sürdürmeye çabalayan yüz binlerce memura borçlu oldugumuz unutulmamalıdır.