Serhat Azizoğlu
@Serhat214734
53 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Reklam
Vaktiyle kent dışında müritleriyle yaşayan , adı 'ermiş'e çıkmış bir pir-i fani Şeyh Efendi varmış.
Bir Ramazan günü kent padişahının kendisine yaptığı iftar davetini kabul edip adamlarıyla birlikte kente girmiş. Onu gören insanlar saygıdan neredeyse secdeye kapanıyorlarmış. Ve bir an.
Bir an Şeyh Efendi eşeğinin üstünde öyle durmuş. Sağına soluna bakınmış. Sonra da heybesine elini daldırdığı gibi bir somun çıkarıp herkese göstere göstere ısırmış somunu.
Bir Ramazan günü cümle alemin önünde oruç yiyen bir Şeyh Efendi...
Birden mırıltılar, sonra da yuhlar yükselmiş. Ve Şeyh Efendiyi adamları ile birlikte kentin dışına kovalamışlar.
Dergaha geri dönerken , müritlerinden biri Şeyh'e sormuş :
- Neden böyle yaptınız , size inananlar büyük bir düş kırıklığına uğradı ?
Şeyh Efendi sakalını sıvazlaya sıvazlaya anlatmış nedenini.
- Bir an eşeğin üstünde yere kapanmış insanları görünce, kendimi öylesine yüceleşmiş hissettim ki , bir kibir şahlanması oldu yüreğimde. Onu söndürmek için hemen orucu bozup bekledim halk tarafından yuhalanmayı.
Kendini insanlardan üstün görme kibrinin günahı affedilmez. Oruç yemenin kefareti ise üç gün daha fazla oruç tutmaktır.
22 Aralık 1996
(Çetin Altan, Yeryüzü Tanrıçaları , s.75 )
Reklam