Ahmet Serkan Mercimek
@Serkanus
İnanç, bütün metalardan üstündündür.
Şu anda okuduğu kitaplar
Reklam
Varoluşçuluğun varlıksızlaştırmasına
Bazen düşünüyorum da, insan kendi içine çekildikçe, kendini merkez aldıkça yalnızlaşıyor, çoraklaşıyor. Varoluşçuların savunduğu gibi her şey bireyin kendi seçimlerinden ibaretse, o zaman bizi birbirimize bağlayan şey ne? İnsan sadece kendi anlamını yaratmak için mi var? Peki ya bu anlam, başkalarının anlamlarıyla kesişmiyorsa, o zaman kimin anlamı daha gerçek?
Ben inanıyorum ki insan, insanla anlam bulur. Tek başımıza düşünerek değil, başkalarıyla paylaşarak var oluruz. Bir çocuğun gözlerindeki sevinçte, bir yaşlının ellerindeki yorgunlukta, ortak bir türkünün nakaratında, elden ele geçen bir ekmeğin sıcaklığında… İşte orada var oluruz. Kültür dediğimiz şey, yalnızca geçmişin hatıraları değil, bizi birbirimize bağlayan canlı bir nefestir. Gelenek dediğimiz şey, sadece eskiyi tekrarlamak değil, ortak bir dili, ortak bir vicdanı yaşatmaktır.
Ahlak… ahlak bireyin içsel huzuru değil, toplumsal vicdanın sesidir. Bizi başkalarından üstün gören bireyselci bir ahlak anlayışı, sadece kibri besler. Oysa gerçek ahlak, paylaşmanın, fedakârlığın, sorumluluğun ta kendisidir. “Kendi değerini kendin yarat” der varoluşçular, ama insanın değeri, başkalarıyla kurduğu bağda saklıdır. Bir annenin duasında, bir dostun sadakatinde, bir milletin ortak acısında, sevincinde…
Varoluş bireyin kendi anlamını yaratmasıyla değil, bir toplumun ortak bir ruhu inşa etmesiyle mümkündür. Eğer her birey sadece kendini düşünürse, eğer herkes sadece kendi varoluşunu temellendirmekle meşgul olursa, o zaman nasıl bir toplum kalır geriye? Parçalanmış, yalnız, birbirine yabancılaşmış, geçmişine sırt dönmüş, geleceğinden bihaber insanlar topluluğu…
Hayır, insan tek başına yetmez. İnsan, insanla tamamlanır. Değer, bir toplumun ortak vicdanında filizlenir. Kültür, bir milletin ruhunu taşır. Ahlak, insanları
