Yalnızlık ne garip bir şey!
İnsanı alıp öyle yerlere götürüyor ki şu yalnızlık; yaşadığı, yaşamadığı; hayal ettiği, Umut ettiği...
Tüm her şey tek tek aklının ucundan geçip gidiyor işte. Aslında zor bir şey de şu yalnızlık. Dayanmak çok zor, her şeyi hatırlamak her şeyin bilincinde olmak ve her şeyi düşünmek insana ağır geliyor. Bundan daha ağır bir işkence bence yoktur. Öldürmüyor ama yaşatmıyor da. İnsanı bitiriyor, insanı yok ediyor. Çok garip bir şey yalnızlık. Çok acı bir şey. Keşke hiç yalnız kalmasaydım.
Oturup konuşabileceğim birileri olsaydı; bir dost bir arkadaş bir sevgili veyahut bir yabancı yeter ki konuşabileceğim ve beni dinleyebilecek biri yahut birileri...
Dedim ya kiminle konuştuğum hiç fark etmezdi aslında. Bir yerden sonra yalnızlık o kadar ağır geliyor ki insana; yaptığı hiçbir şey onu mutlu etmiyor.
Mesela John steinbeck'in Fareler ve İnsanlar kitabında şöyle bir cümleye denk gelmiştim;
""Kitaplar işe yaramıyor. İnsanın yanında olacak birine ihtiyacı var. İnsan yanında biri olmazsa delirir. Kim olduğu hiç önemli değildir, yeter ki yanında olsun. Sana bir şey diyeyim mi? İnsan çok uzun süre yalnız kaldı mı hastalanır, yalnızlıktan hastalanır.""
Ve galiba ben yalnızlıktan hastalandım.
Bunu okuyan biri ya da birileri çıkar mı bilmiyorum. Tek şunu demek istiyorum dileğim, duam ve umudum odur ki; hiçbiriniz yalnızlıkla sınanmasın.
Diyoruz ya Yalnızlık Allah'a mahsustur diye Amenna bunda hiçbirimizin şüphesi yok ya da inananların. Ama insanın da kimsesiz kalması bir yalnızlıktır işte. Ve bu çok ağır.
İnsan ağırlıklar altında yavaş yavaş ezilip sonra can veriyor işte.
Korkarım ki bende onlardan biri olacağım...
Kalın sağlıcakla
#yalnızlık