Sevcan yıldız
@Sevcanyldz__
Ama zaman büyülüdür, her yaşantıyı anı yapar.
Öğretmen
Lisans
74 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
Çokkk güzeldi...
Okumak için neden bu kadar geciktim bilmiyorum...
Aşk, ihtiras, gurur, kıskançlık ve elbette ölüm. O kadar güzel işlenmiş ki okurken aynı anda gözümde canlandırıp, içinde fazlasıyla kaybolmuş olabilirim...
Ve elbette "İyi ki okumuşum" dediklerimin arasında hemencecik yerini almış bulunuyor...
Not: Peçetenizi yakın bir yerde tutun, zira gözyaşlarınıza mukayyet olamayabilirsiniz...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Çocuklar kendi kendini yöneten bir cumhuriyetin vatandaşlarıdır."
30 yılı aşkındır öğretmenlik yapan Gatto'nun en büyük hedefi; insanları sorgulamaya ve düşünmeye itmek. Kişisel irademizi yönetenlerin elinden alıp kendi özümüze dönerek, benliğimizi ve yeteneklerimizi keşfetmemizdir. Okurken hak verip aynı zamanda çokça eleştirdiğim fakat bittikten sonra keşke yıllar önce denk gelip okusaydım dediğim nadir kitaplardan.
İçeriğinde Amerikan eğitim sistemi eleştiriliyor olsada, kendimize ve kendi eğitim sistemimize yakın pek çok tespit bulmamız mümkün. Herşeyden ziyade eğer gözlerimizi açık tutmazsak madden ve manen nasıl iyimser görünen amaçlarla standartlaştırıldığımızı ve maalesef toplumsal olarak nasıl kalıplara sıkıştırıldığımızı görmek mümkün. Zaten elimde olsa her bölümü burda yazıp paylaşmayı dilerdim.
....
Kitabı okuduktan sonra üretimden uzak tüketim endeksli bir neslin yetiştirildiğini, bağımsız ve diyalektik düşünemeyen bireylerin ürediğini ve ne yazık ki "oku adam ol !" Cümlesindeki adamlığın aslında sadece okul yolundan geçmediğini ve elbette Eğitim ve Öğrenmenin aynı şeyler olmadığını bütün ebeveynlere, öğretmenlere ve bizlere göstermek istiyor Gatto.
...
Ve ufak bir dipnot: Gatto bize çocukların sadece geleceğin iş gücü olarak eğitilmesi gereken bireyler olmadıgını hatırlatıyor.
Severek okuyacağınıza eminim. Keyifli okumalar.
BAYILDIM.❣
Bir çırpıda bitip, kendine hayran bırakan kitaplardan. Değil 77, binlerce sayfa olsa yine okunurdu. Dili , kurgusu ve akışı o kadar güzel ki...
Oblomov... Bugüne kadar okuduğum kitaplar arasında, enler listesine kendini çok kolay bir şekilde yerleştirdi . Ne gariptir ki rus edebiyatının enlerinden olan böyle bir eser 1 ay gibi kısa bir süre içinde yazılmış. Elbette Gonçarov'un bu kitabı yıllarca zihninde taşıdığınıda unutmamak gerek. Ben biraz önyargı ile başladım sanırım bu yüzden biraz sıkıldım, lakin ilk 200 sayfadan sonra oblomovun hayatına aşk girer ve hikaye hepimize ders verir nitelikte ilerlemeye devam eder. Aşk, dostluk, ahlâk ve daha birçok konuda bakış açımı değiştirip vay be dedirttiği o kadar çok yer olduki benim için çok sevdim çok. Peki nedir veya kimdir oblomov-oblomovluk ? Salt düzene bir baş kaldırımı yada gerçekten hayattan hiçbir beklentisi olmadan ömrünü hizmetkârlar eşliğinde yaşayıp sürdüren bir karaktermi sadece. Elbette değil. Eserde ailenin önemini yüzümüze birkez daha çarpıyor Gonçarov. Ailesinin rahatlık ve tembellik anlayışını net bir şekilde karakterimize uyarlıyor. Aile içinde acil olmayan her durum erteleniyor. Her işini farklı bir uşak görüyor ve sürekli kucaktan kucağa hiçbirşey yapmadan büyüyor. Haliyle Oblomov ailesinden ne görüp , ögreniyorsa bu şekildede hayatını devam ettiriyor. Yattığı yatakta veya baş ucunda bulunan mendile uzanmak için bile bir hizmetkâra ihtiyaç duyacak kadar tembel bir karakter oluyor. Ama hepimiz bazen biraz oblomov oluyoruz orası net bence. Kitap için söylenecek çok şey var elbette hele zahar gibi bir hizmetkâr bile kitapta o kadar güzel işlenmiş ki anlatamam. Oblomov ve zahar arasındaki konuşmalar bile efsane bir tat bırakıyor zihnimizde, okuyunca kesinlikle fark edeceksiniz... Acilen okumaya başlamalısınız fazlasıyla hakediyor.
