Əsəblərim korlandı e oğlanın qorxaqlığından. Qız yaxşı elədi başqası ilə ailə qurdu. İnsan gərək öz zəifliyini 'tale' və ya 'xarakter' deyə qələmə verən, məsuliyyətdən qaçan, özünü yaxşı oğlan kimi göstərməyə çalışan amma sadəcə qorxaq olan insanlardan uzaq dursun. Sevgi sadəcə gözəl cümlələr qurmaq deyil, həm də o cümlələrin yükünü çiyinlərində daşımağı bacarmaqdır. Madam qorxurdu ictimai qınaqdan, onu hər fürsətdə görüşə çağırmazdı ilk başlarda.Səkkiz il boyu bir addım atmayıb, bircə dəfə axtarmayıb qızı, o qədər şeydən sonra qız axtarıb tapıb onu, amma yenə bütün düşüncələri ancaq "mən"lə başlayır, 8 ildə heç dəyişməyib yenə qızı daxildə qınayır ki niyə axtarmayıb onu. Bu necə kişidir və necə "sevəndir" ki, oturub gözləyir qız onun qapısına gəlsin? Bəzən ən düzgün seçim, səni yarımçıq qoyanlardan qaçıb, səni bütöv görmək istəyənlərə sığınmaqdır. Əslində baş obrazın o cür insanla dostluq etməyə davam eləməsi göstərirdi ki o əslində xaraktersiz biridir özü də. Sadəcə imicini qorumağa çalışır insanların gözündə