Sevda Çeler

Örtülü bellek devreleri bebeklik ve çocukluk deneyimlerinin nörolojik izlerini taşır. İçlerinde bu deneyimlerin duygusal içerikleri kodlanmıştır ancak duyguları uyandıracak olayların ayrıntılarının olması gerekmez. Bunun en az üç nedeni olabilir. İlk olarak, beyin gelişimiyle ilgili bölümlerde gördüğümüz gibi, bebeğin insanlarla ilk etkileşimleri, çevreye dair bilinçli farkındalığından çok duygulara dayanır. İkincisi, açık belleği kodlayan veya hatırlayan beyin yapıları, örtülü belleğe dahil olanlardan daha geç gelişir. Üçüncüsü, duygular, ilk neden olan olaylar ortaya çıkarken bile ilişkisi kesilmiş veya bastırılmış olabilir. Örtülü belleğin kodlanması veya tetiklenmesi için bilinç li bir farkındalık gerekli değildir. Bir ses tonu veya bir başkası nın gözlerindeki bir bakış, güçlü örtülü anıları harekete geçirebilir. Bu tür bir hafızayı yaşayan kişi, zihnini ve bedenini kaplayan duygulardaki acelenin gerçekten neyi temsil ettiği konusunda tamamen karanlıkta kalarak, şu anda bir şeye tepki verdi ğine inanabilir. Örtülü bellek, insan davranışlarının çoğundan sorumludur, çalışmaları daha etkilidir çünkü bilinçsizdir. Kendimizi bizi bunaltmış gibi görünen duygulara kaptırdığımızda, muhtemelen örtülü belleğin alanındayızdır - kendimizi duygulardan oldukça kopmuş bulduğumuzda olduğu gibi. Daniel Schacter, "Geçmiş deneyimlerin örtülü etkileri duygusal tepkilerimizi, tercihlerimizi ve eğilimlerimizi şekillendiriyor - yani kişilik dediğimiz şeyin temel unsurlarını" diyee yazıyor. "[ ... ] Benlik ve kimlik algımız geçmiş hadiseler ve otobiyografik olgular konusunda açık belleğe hayli bağlıyken kişiliklerimiz daha çok örtülü bellek süreçleriyle bağlantılıdır."

Sayfa 255·Kitabı okudu

Reklam

Sevda Çeler

Durum şiddetli olmadığı sürece, gencin ne yaptığını onaylamasak bile, özerklik verdiğimiz bölgelere izinsiz giriş yapmamaya da dikkat edilmelidir. Başarısızlıkları özgürce verdiği kararların sonucu olan bir kişi, eylem ve tepkileri başkalarının taleplerine boyun eğmekten veya onlara direnmekten kaynaklanan birinden çok daha fazla sonuçlardan ders alma yeteneğine sahiptir. Sonunda bu genç erkek ve kadın dünyada kendi bireysel yolunu bulmak zorunda kalacak. Onları kendi hatalarından kurtaramayız, kurtarsaydık da bir işe yaramazdı. DEB'li gencin ebeveynlerine, acıyana kadar dillerini ısırma pratiği yapmaları nı tavsiye ederim - ve bazen biraz acıttığını doğrulayabilirim. On yedi yaşındaki bir çocuğun annesi, "Ama ev ödevini yaptırmazsam oğluma öz disiplini nasıl öğreteceğim?" diye sordu. "öğretmeyeceksiniz" dedim. "Bu aşamada ona baskı yaparak öz disiplini öğretemezsiniz zaten. Onu disiplinli olmaya zorlayabilirsiniz fakat bu en iyi ihtimalle geçici bir durum olur ve buna da öz disiplin diyemeyiz. Onun özerkliğine saygı duymamız en azından içinde öz disiplinin gelişebileceği bir alan açabilir.

Sevda Çeler

irade, psikolojik kas gibidir" diyor, Gordon Neufeld. Ebeveynlerin çocuğun iradesini geliştirmek için doğrudan yapabilecekleri, çocuğun kaslarını büyütmek için yapabileceklerinden daha fazla değildir. Yapabilecekleri şey, yetiştirmeyi, doğ ru koşulları ve uygun yönü sağlamaktır. Kaslar gibi, iradenin de büyümek için egzersize ihtiyacı vardır. Dr. Neufeld, "Ebeveynler çok fazla egzersiz sunabilir" diyor. "Egzersiz temelde seçim yapmaktır -irademizi bu şekilde eğitebiliriz." Ebeveynler, çocuğun özerkliğini desteklerlerse bencil, baş kalarına karşı umursamaz olarak büyüyebileceğinden endi şe edebilir. Bu yaygın bir korku olsa da temelsizdir. Çocukların vahşi yaratıklar olduğu, herhangi bir yolla evcilleştirilmesi gerektiği gibi tamamen hatalı bir görüşe dayanmaktadır. Di ğer insanlarla bağlantı kurma ve uygun insan etkileşimlerini öğrenme, sosyal bir yaratığa dönüşme sürecine sosyalleşme denir. Çocukların sosyalleşmek için eğitim almalarına gerek yoktur. Temel bir insan dürtüsü olduğu için, kendi temel ihtiyaç larımıza saygı duyulursa doğal olarak bağlanma ve şefkat geliştiririz..

Takip Önerileri

Sevda Çeler

DEB'de duygusal hipersensitivite psikolojik azgelişmiş lik ile bir aradadır. Çocuk -veya bu durumda yetişkin- psikolojik olarak ne kadar zayıfsa, karşıt irade o kadar otomatik ve katı hale gelir. Güçlü bir bilinçdışı savunması, zayıf, gelişmemiş bir iradeye işaret eder. Bu da DEB kişiliğinde içsel görünen - ama sadece görünen- muhalif tavra yansır. Güçlü bir savunma sadece ortada bir tehdit olduğu için vardır ve çocuk sadece güçlü bir benlik duygusu yeterince gelişmediği için tehdit altında hisseder. Yani, sorunun temeli çok güçlü olmaktan ziyade, benliğin iç çekirdeğinin, gerçek iradenin gelişiminin engellenmiş olmasıdır. Bu yüzden inatçı, iradeli ve benzeri çeşitli yakıştırmalar güçlü bir iradeye değil, bir kişinin eksikliğine işaret eder. Duygusal olarak kendine güvenen bir kişi otomatik olarak muhalif bir tutum benimsemek zorunda değildir. Başkalarının onu kontrol etme girişimlerine karşı koyabilir ancak bunu sert ve savunmacı bir şekilde yapmaz. Eğer bir şeye karşı çıkarsa, bu onun gerçek tercihlerinin ne olduğuna dair güçlü bir histen dolayıdır, düşüncesiz bir refleksten değil. Karşıt irade tarafından yönlendirilmeyen bir çocuk, ebeveynin vereceği bir tavsiye ya da fikir belirten bir ifadeyi otomatik bir şekilde denetim kontrolü olarak algılamaz. Ruhunun derinliklerinde kayıtlı olan bu iç çekirdek, benliğin çekirdeği hakkında bir güvenirlik duygusudur, bu yüzden ezilmeye karşıt iradeyi savunmak için bir gereklilik yoktur. İçinden bir ses ona güven verir: Başkasının ne düşündüğünü dinlesem bile ya da başka birinin yapmamı istediği şeyi yapsam bile hala kendim olarak kalabilirim. Kimliğimi kaybetmeyeceğim, bu yüzden direnişle kendimi korumak zorunda değilim. İşbirliği yapmaya gücüm yeter. Bunu göze alabilirim. Buna karşılık, azgelişmiş bir benliğe

Sevda Çeler

Efsane 4: Yetişkinin Sinirli ya da Gergin Olmasının Nedeni DEB'li Çocuğun Davranışlarıdır Öfke, kaygı, ümitsizlik. .. Hepsi insanlar için normal olan duygu durumlarıdır. Bireysel geçmişlerimizi ve mizaçlarımızı yansıtan oranlarda her birimizde mevcutturlar. Deneyimleyebileceğimiz sıkıntılı durumlardır bunlar. Ne zaman bunlardan birini hissetsek başkasını suçlamak çok caziptir. DEB'li bir çocuğun ebeveynleri genellikle kızgın ve üzgün olur. Ebeveyn çocuğa acele etmesini söyler; çocuk ayak sürür ve hatta küstahça bir şey söyleyebilir. Ebeveyn öfkeye doğru uçar ve öfkesinin çocuğun davranışından kaynaklandığını hayal eder. Çocuk yaptıkları için değil, ebeveynin yaşadığı nahoş duygular için cezalandırılır. Gerçekte, çocuk ebeveynin öfkesine neden olamaz. Yanlışlıkla tetiklemiş olabilir ancak ne ebeveyndeki öfke kapasitesinden ne de tetikleyicinin varlığından sorumludur. Ebeveyn onları çocuk doğmadan önce edinmiştir. İş birliğinden uzak davranış biçimi çocuğa ait olabilir ancak öfke ebeveyne aittir. Ebeveynin çocuğun erteleme yaklaşımına verebileceği birçok potansiyel tepkiden sadece bir tanesidir bu. Aslında daha sonra bunu düşündüğünde, tepkisinin uyaranla oldukça orantısız olduğunu fark eder. Başka bir gün, daha iyi uyumuş olsaydı örneğin, belki de düşmanca olmayan bir sabırsızlıkla, hafif bir sıkıntıyla, hatta muhtemelen mizahi bir yakla şımla oldukça farklı tepki verirdi. Ebeveynlerin, duygusal tepkilerinin işlevselden işlevsiz olarak adlandırılabileceklere kadar geniş olan yelpazesinin farkında olmaları gerekir. Daha sonra, çocuğun ne yapmış veya yapmamış olabileceğine bakılmaksızın, çocuğun nasıl hissetti ğiyle ilgili olarak sorumluluk alması konusunda ısrar etme olasılıkları çok daha düşüktür. Ebeveyn çocuğa verdiği tepkilerin kaynaklarını kendi içinde