Doğmamış olmak tartışmasız en iyi şeydir.
İkincisi ise,doğduktan sonra bir an önce ölmektir.
Ancak en büyük suç,var olmanın acısını bildiğin halde ,bir başkasını bu dünyaya fırlatmaktır.
Kimileri derler ki intihar bir irade işidir.
Ben buna inanmıyorum intihar bir iradesizliktir. Dünyadaki güçlükleri yenebilen, o iradeyi gösterebilen kimse kolay kolay ölüme razı olmaz. Ölüme razı olan hiçbir şeyle cedeleşemeyen bu savaşta bütün ümitlerini kaybeden kişidir.
O ümitleri kaybetmek için de, insanın kendisini dünyaya bağlayacak hiçbir şeyi olmamalı. Ne para,ne pul, ne aşk,ne muhabbet, ne şeref,ne namus...
Biz bu dünyayı ecir gelmişiz, ecir gideceğiz. Ben de müteahhit olacak değilim ya! Ne hakkım var:"Ben neden 5 lira kazanayım da o 500 lira kazansın," demeye.Ben işsizim, o müteahhit
Ben fakir bir aileden gelmişim o zengin bir aileden.Ama benim okumuşluğum varmış da onun yokmuş;kimin umurunda?O işini biliyor ben bilmiyorum. Mademki biliyor, yaşamak da onun hakkı. Ben köylü cigarası içemem; o isterse, viski içer; ben kahveye gidemem, o bara gider;ben tramvaya binemem o otomobile biner; hakkı değil mi?