Sevgi
@Sevgidrsn_
2193 okur puanı
Ağustos 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Merhabalar!
Celal Şengör, kitabında ele aldığı diktatörlerin (örneğin, Cengiz Han, Napolyon, Hitler, Stalin) ortak ve ayrışan özelliklerini belirlemeye çalışırken, onların karizmatik liderlik vasıflarını, acımasızlıklarını ve kitleleri manipüle etme yeteneklerini biyolojik ve psikolojik temellere oturtma gayretindedir. Yazar, bazı durumlarda diktatörlerin "başarılarını" (örneğin, imparatorluk kurma, ekonomik kalkınma) evrimsel süreçte "uygunluk" (fitness) kavramıyla ilişkilendirerek, bu figürlerin hayatta kalma ve üreme başarısı bağlamında değerlendirilmesi gerektiğini ileri sürmektedir.
Ancak, bu yaklaşım beraberinde önemli metodolojik sorunları getirmektedir. Tarihsel figürlerin karmaşık motivasyonlarını ve eylemlerini indirgemeci bir biyolojik veya psikolojik çerçeveye oturtmak, sosyal, kültürel ve ekonomik bağlamları yeterince hesaba katmamak anlamına gelebilir. Örneğin, bir diktatörün kitleleri etkileme gücünü salt nörolojik süreçlere bağlamak, propaganda ve ideolojinin rolünü göz ardı etmek demektir.
Bu kitapta sıkça başvurduğu bir diğer argüman ise, bazı diktatörlerin "dahi" olarak nitelendirilebilecek entelektüel kapasiteye sahip oldukları ve bu kapasitelerinin iktidarlarını sağlamlaştırmada önemli bir rol oynadığıdır. Yazar, bu "dahilik" kavramını genellikle stratejik düşünme, problem çözme ve vizyon sahibi olma gibi yeteneklerle ilişkilendirmektedir. Ancak, "dahilik" gibi öznel bir kavramın bilimsel olarak nesnel bir şekilde tanımlanması ve diktatörlükle olan nedensel ilişkisinin kanıtlanması oldukça güçtür...
•Hasta toplumlar kendi bireylerine o kadar çok acı verirler ki, birey o toplumdan kaçmak ister. Fırsatını bulduğunda da kaçar.
Sayfa 41
•Evet, Atatürk bir diktatördü diyoruz. Niçin bir diktatördü? Bu, ilaç almayı reddeden hastaya, tedaviyi
Merhabalaarr!
Endo, 17. yüzyıl Japonya'sında Hristiyanlığı yaymak için giden Portekizli bir rahibin hikayesini anlatırken, inanç, şüphe, sadakat ve ihanet gibi temaları işliyor. Roman, sadece dini bir hikaye olmanın ötesinde, insanın iç dünyasına, inançla olan mücadelesine ve Tanrı'nın sessizliği karşısında duyduğu çaresizliğe dair derin bir sorgulama sunuyor.
Özellikle, inanç ile kültür arasındaki çatışma, romanın en çarpıcı yönlerinden biri. Japon kültürünün, Hristiyanlığı nasıl dönüştürdüğü ve rahibin bu dönüşüm karşısında yaşadığı içsel çatışma, beni derinden etkiledi.
Romanın en çarpıcı yanı, Tanrı'nın sessizliği temasını ele alış biçimi. Rahibin, çektiği acılara rağmen Tanrı'dan bir cevap alamaması, okuyucuyu da derin bir sorgulamaya itiyor. Endo, Tanrı'nın sessizliğinin, aslında bir tür varoluşsal çığlık olduğunu ve insanın bu sessizlikte bile inancını koruyabileceğini gösteriyor.
•"Tanrım, Tanrım beni neden terkettin?"
Sayfa 171
•Bu ülke bir bataklık. Zamanı gelince sen de göreceksin bunu. Bu ülke tahayyül edebileceğinden çok daha korkunç bir bataklık.
Sayfa 182
Başka bir hayatta görüşmek üzere, Astalavista!1000Kitap
Merhabalaarr!
Benim için sadece bir kitap değil, bir yüreğe dokunuştu. Yazarın iç dünyasının labirentlerinde kaybolup kendimi bulduğum, her satırında bir parça kendimi gördüğüm bir eser.
Kitabı okurken, sanki Aylin Balboa'nın kalbini çıplak ellerimle tutuyormuş gibi hissettim. Kelimelerin dansı, yaşadığı acıları, mutlulukları ve umutlarını öyle bir yansıtıyordu ki, kendi hayatımın sayfalarını karıştırıyormuş gibi hissettim. Her cümle, yüreğime bir ok gibi saplanıp, derin izler bırakıyordu.
Aylin Balboa'nın dili, tıpkı bir bıçak gibi keskin ve aynı zamanda bir şairin kaleminden çıkmışçasına şiirsel. Hayatın acımasız yüzünü, bazen acı bir mizahla bazen de derin bir hüzünle anlatıyor. Okudukça gülümsüyordum, bazen gözlerim doluyordu.
Kitap, aynı zamanda bir feryat, bir isyan ve bir umut. Yazar, yaşadığı tüm acılara rağmen hayata tutunma çabasını, samimi bir dille ifade ediyor. Kitaptaki her cümle, okurla bir bağ kuruyor ve onu düşünmeye sevk ediyor.
Aylin Balboa'nın bu denli etkileyici bir eser ortaya koymasının altında yatan en büyük güç, bence samimiyeti. Yazar, hiçbir şeyi saklamadan, olduğu gibi anlatıyor. Bu da okuyucuyu kendisine daha çok yakın hissettiriyor.
Bu yüzden okumanızı şiddetle tavsiye ettiğim bir yazar ve kitaptır.
•Onca yıllık kendimim, hâlâ kendime alışamadım.
Sayfa 12
Merhabalarrrr!
Stephen Crane, "Canavar"da, siyah bir adam olan Henry Johnson'ın yaşadığı trajik olayı merkeze alıyor. Bir kazanın ardından yüzü tanınmaz hale gelen Henry, toplum tarafından bir canavar olarak damgalanıyor. Bu damgalama, sadece fiziksel bir deformasyon değil, aynı zamanda toplumun siyahlara karşı önyargılarının bir yansıması.
Romanı okurken, Henry'nin yaşadığı acıyı, yalnızlığı ve çaresizliği derinden hissediyorsunuz. Yazar, karakterin iç dünyasını o kadar başarılı bir şekilde yansıtıyor ki, okuyucu onunla empati kurmakta zorlanmıyor. Aynı zamanda, toplumun ikiyüzlülüğü ve adaletsizliği karşısında da büyük bir öfke duyuyorsunuz.
Stephen Crane'in dili, yalın ve etkileyici. Olayları olduğu gibi anlatırken, aynı zamanda okuyucunun duygularıyla oynuyor. Özellikle Henry'nin iç sesindeki çığlıklar, okurun yüreğine dokunuyor.
Kitap sadece ırkçılığın değil, aynı zamanda insan doğasının karanlık yönlerinin de bir eleştirisi. İnsanların birbirlerine nasıl kolayca yabancılaştığını, önyargılarının nasıl körleştirebildiğini ve adaletin göreceli bir kavram olduğunu gözler önüne seriyor.
Bu romanı okurken, kendimizle ilgili birçok soru sormaya başlıyoruz. Bizler ne kadar hoşgörülüyüz? Başkalarının acılarını anlamaya ne kadar çabalıyoruz? Adaletsizliğe karşı ne kadar duyarlıyız?
"Canavar", okunması gereken bir eser. Hem edebi değeri hem de taşıdığı mesajlar açısından oldukça zengin bir novella. Bu kitabı okuduktan sonra, dünyaya ve insanlara bakış açınızın değişeceğine eminim.
•Sanıyorum ki ondan geriye yaralanacak pek de bir şey kalmamış, değil mi? Sanırım yaralanabileceği kadar yaralanmış zaten..
Sayfa 53
Merhabalarrrr!
Nermin Yıldırım'ın "Dokunmadan"ı, okuru derinliklerine çeken, düşündüren ve duygulandıran bir edebi yolculuk. Yazarın kendine has üslubu ve karakterlere verdiği derinlik, romanı sıradanlığın ötesine taşıyor.
Adalet'in, ölümün gölgesinde hayatını sorgulaması, geçmişiyle yüzleşmesi ve geleceğe dair umutlarını yeniden yeşertmesi, okuru da kendi iç dünyasına bir yolculuğa çıkarıyor. Yazar, "Adalet'in hayatı, bir yandan kendi geçmişiyle hesaplaşırken bir yandan da ülkenin genel gidişatı ile iç içe geçiyor." diyerek romanın tematik derinliğini vurguluyor.
Romanın en etkileyici yanı, Adalet'in iç dünyasının incelikle işlenmesi. Yazar, karakterin düşüncelerine, duygularına ve korkularına öyle bir yakınlaşıyor ki, okuyucu adeta Adalet'in yerine geçiyor. "Ölümün yaklaşmasıyla birlikte, hayatının her anını sorguluyor, geçmişteki hatalarını düşünüyor ve geleceğe dair kaygılar yaşıyordu." ifadesi, Adalet'in karmaşık duygularını gözler önüne seriyor.
Bu kitap sadece bireysel bir hikaye değil, aynı zamanda toplumsal bir eleştiri. Roman, Türkiye'nin yakın tarihine ve toplumsal yapıya dair önemli göndermeler içeriyor. "Adalet'in yaşadığı toplum, geçmişin izlerini taşıyan, değişime direnen bir yapı." şeklinde yapılan değerlendirme, romanın toplumsal boyutunu vurguluyor.
Kitabı okurken aklıma takılan en önemli soru şu oldu: Adalet, yaşadığı tüm bu zorluklara rağmen hayata tutunabilecek mi?
Bu aslında pek mümkün görünmüyor en azından Türkiye için...
Kitabı gönül rahatlığıyla tavsiye ederim.
•Kimseden sevgi dilenme. Dilencilere kıymetli bir şeyini vermez hiç kimse.
Sayfa 179
