︎Sevgi♡Meren︎
@Sevgimeren
Gaziantep
Tarsus, 16 Eylül
915 okur puanı
Kasım 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Puan vermedi·398 syf.··
Beğendi
·2026 53. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 10 Haziran 2026 22:41
Wulf Dorn’un zihnimize bir labirent kurup bizi en karanlık köşelerde tek başımıza bıraktığı o tekinsiz dünyalardan biri bu kitap. Yazar, sıradan bir psikolojik gerilim sunmanın çok ötesine geçerek, insanın en büyük sığınağı olan kendi aklının nasıl bir düşmana dönüşebileceğini yüzümüze çarpıyor. İlk sayfadan itibaren kurgulanan atmosfer, okuyucunun gerçeklik algısını adım adım esnetiyor; neyin sanrı, neyin çıplak gerçek olduğunu ayırt etmeye çalışırken kendimizi bir zihin oyununun tam ortasında buluyoruz. Dorn, klinik tecrübesini olay örgüsünün kılcal damarlarına öyle bir zarafetle ve soğukkanlılıkla işlemiş ki, kitaptaki psikolojik çözülmeler sadece bir karakterin trajedisi olmaktan çıkıp, insanın bilinçaltındaki o ilkel ve evrensel korkuları tetikleyen sarsıcı bir analize dönüşüyor.
Sayfaları çevirirken bir süre sonra sadece bir hikayeyi dışarıdan izleyen bir gözlemci değil, o kliniğin koridorlarında yankılanan ayak seslerini duyan, kapalı kapıların ardındaki fısıltıları dinleyen bir hastaya dönüştüm. Kitap bittiğinde bile içimdeki o tekinsiz sessizlik dağılmadı; çünkü yazar bana aslında en güvendiğimiz aynaların bile günün birinde bize yabancı bir yüz gösterebileceğini hissettirdi. Karakterlerin acısını, çaresizliğini ve o derin yalnızlığını okurken her satırda adeta nefesim daraldı. Bu incelemeyi buraya bırakırken, zihnimin odalarında hala o kayıp ruhların feryatlarını duyabiliyorum; eğer siz de kendi gölgenizle yüzleşmeye hazırsanız, bu karanlık koridora adım atın derim.
Reklam
Kitabın son satırıyla birlikte odada öyle devasa bir sessizlik koyulaştı ki, sanki zaman ortadan ikiye bölündü. Ben bu kitabı sadece satırları takip eden bir okur gibi dışarıdan okumadım; yazar o hastalık odalarını, o çaresiz çırpınışları anlatırken ben her sayfada kendi içimdeki o en büyük, o en derin kaybın sızısını yeniden yaşadım. Yazarın "kanser hastasının mitolojisi, romantizmi yoktur" diyerek yüzümüze vurduğu o sert, o büyüsüz gerçeklik, benim de yıllardır kalbimin en kuytu köşesinde taşıdığım o dilsiz çaresizliğin tam anlamıyla kelimelere dökülmüş haliydi. Hayatın o koca çınarlar hayattayken ve onlardan sonra diye ikiye bölündüğü o büyük keder takvimini ruhunda taşıyan biri olarak; sayfalar arasında yürürken dünyanın iki farklı ucunda değil de, yazarla aynı sessiz çığlıkta buluşmuş gibi hissettim.
Bu eser; sevgisini güçlü ve süslü sözlerle değil de sessizlikle, emekle, bir bahçeyle ya da mutfaktan yükselen o tanıdık kokularla ilan eden bir kültürün tam kalbinden konuşuyor. Yazar omuzlarında tonlarca geçmiş taşıyan babasını bir Atlas'a benzetip, o gidince koca bir dünyanın nasıl üzerimize yıkıldığını anlatırken, aslında hepimizin içindeki o hiç bitmeyen çocukluk özlemini ve yasın o uzun, sessiz gölgesini özetliyor. Kendi hayatının miladını o büyük kayıplarla vermiş yaralı bir ruh olarak bu kitap, bana bir anlatıdan çok daha fazlası; acıyla keder arasındaki o ince çizgide yürüyen muazzam bir derttaş oldu. Yazar kendi vedasını bitirip sustu belki ama benim kalbimin en derin yerinde, o hiç bitmeyen asil sevgilerin hatırasını zamansız kılan ve bittiğinde bile içimde demlenmeye devam eden sarsıcı bir iz bıraktı.
Kitap bittiğinde insanın göğsünde hissettiği o devasa sızı kolay kolay geçecek gibi değil... Kaan Murat Yanık kelimelerle bir roman yazmamış, adeta kelimelerden okyanuslar, fırtınalar ve dervişane tefekkürler inşa etmiş. Hikayenin başından beri Kalender’in o yaralı, dertli kalbini avcumda taşır gibi okudum; onunla birlikte Konstantiniyye sokaklarındaki o aşılmaz Gayya kuyularına düştüm, onunla birlikte dillere destan bir aşkın peşinde okyanusların tekinsiz dalgalarına meydan okudum. Yazar, tarihi gerçeklerle kurguyu öyle büyüleyici bir zarafetle birbirine bağlamış ki, Kristof Kolomb’un gemisinde yelken açarken bile kulağımda hep divan edebiyatının o naif sadası, Hâfız’ın o dervişane tesellileri çınladı. Her sayfasında Akdeniz’in tuzunu, hüzünler kulübesinin çiçek kokularını ve insan ruhunun en derin dehlizlerini hissettiğim, kelime kelime işlenmiş muazzam bir yolculuk bu.
Bu roman bana en çok da nefes almanın, bir kalp taşımanın getirdiği o kaçınılmaz bedelleri hatırlattı. Kalender’in o dik ama bir o kadar da hırpalanmış duruşunda, "bir kalp taşıyan insanın aynı zamanda bin yarayı da beraberinde taşıdığı" o evrensel hakikatle yüzleştim. İç içe geçen hikayeler, limanlar, lisanlar ve karakterler arasında kaybolurken, aslında her birimizin kendi Kenan yurdunu, kendi kayıp Yusuf'unu arayan birer seyyah olduğumuzu anladım. Sular Üstünde Gökler Altında, sadece gözle okunup bitirilecek bir macera değil; bittiğinde bile insanı o hüzünlü ve asil atmosferinde uzun süre esir tutan, kalbi olan herkesin ruhuna gizli bir çentik atan çok özel, çok derin bir başyapıt.
Venedik’in o meşhur, parıltılı kanallarının hemen arkasında, duvarların ardına gizlenmiş bambaşka ve kapkara bir dünyaya, 16. yüzyılın getto hayatına adım atmak beni kelimenin tam anlamıyla sarstı. Kitabın kapağını açtığım andan itibaren kendimi o daracık sokaklarda, önyargıların ve acımasız yasakların gölgesinde, Hanna’nın cesur yüreğinin peşinde gezerken buldum. Bir ebe olarak taşıdığı kutsal yetenekle, dönemin en kibirli, sözde "soylu" ama aslen ruhu çürümüş insanlarının ikiyüzlülüğü arasında sıkışıp kalışını okumak içimi acıttı. Kendilerini dünyadan üstün gören unvan sahiplerinin, çaresiz bir kadının emeğine ve umuduna göz dikecek kadar nasıl küçülebildiklerini görmek, adalet duygumu fena halde sorgulattı.
Beni bu hikayede en çok vuran şey ise fiziksel olarak esir düşseler bile zihinleri ve dilleri asla köleleştirilemeyen insanların o dik duruşu oldu. Tıpkı şekilciliğe ve bağnazlığa tek cümleyle meydan okuyan Isaac gibi, insan onurunun her türlü zincirden daha güçlü olduğunu hissettim. Neden bu kadar az okunduğuna hayret ettiğim, popüler kültürün gürültüsünde hak ettiği yeri bulamamış tam bir gizli hazine bu kitap. Sayfalar bittiğinde bile zihnim hala o sisli Venedik gecelerinde, "Sen cadı değilsin, kız kardeşimsin" diyebilen kadınların samimiyetinde ve o dönemin ağır atmosferinde asılı kaldı. Gerçek edebiyat okurlarının mutlaka yolunun kesişmesi gereken, ruhu olan muazzam bir yolculuktu.
Bak Osman, lafı hiç dolandırmadan net söyleyeyim; 
Aylin Balboa sana öyle mektuplar yazmış, içini öyle dökmüş ki, kitabı bitirince gelip senin şu yakana yapışasım geldi.
Aslında kitabın konusu çok tanıdık: Bir kadının, hayatının orta yerinde duran, gitse gidilmeyen kalsa kalınmayan bir "Osman" figürüyle, yani biten ama izi kalan bir aşkla, ayrılık acısıyla ve hayatın ta kendisiyle hesaplaşması. Ama yazarın kalemi öyle her köşe başında görebileceğimiz cinsten değil. Balboa; o bildiğimiz hüzne, ayrılık acısına iki motor takıp uzaya fırlatacak kadar güçlü bir mizah katmış. Ağlanacak halimize bizi dertli dertli gülümseten, öyle buraların yabancısı olmayan, çok samimi bir üslubu var.
Doğada pazartesinin de pazarın da olmadığını anlatırken "köle de benim kral da benim" dedirtecek kadar özgür, sırf havada kalabilmek için dakikada üç bin kere kanat çırpan o sinekkuşları gibi yorgun hissettiren bir hayat bu. Ve yazar tüm bu iniş çıkışları, zamanın aslında hiçbir ağrıya çare olmadığını o kadar net vuruyor ki yüzümüze...
İşte bu yüzden Osman; bu hikâye sadece senden değil, hepimizden uzun. Ben de senin o hep yatışta olan halinden, açtığın o boşa akan enerjilerden sıkıldım. Bu kitabı okuyan her okur, kendi hayatındaki sayfayı tam da neresinde vazgeçtiğini hatırlamak için katlayıp rafa kaldıracak artık.
Beni arayacak olursan tadilattayım, geçici olarak hizmet veremiyorum Osman.
Benden de bu kadar, Osman! Aylin Balboa ’nın kalemine sağlık, biz artık istemiyoruz Osman!
Aylin Balboa sana öyle mektuplar yazmış, içini öyle dökmüş ki, kitabı bitirince gelip senin şu yakana yapışasım geldi.
Aslında kitabın konusu çok tanıdık: Bir kadının, hayatının orta yerinde duran, gitse gidilmeyen kalsa kalınmayan bir "Osman" figürüyle, yani biten ama izi kalan bir aşkla, ayrılık acısıyla ve hayatın ta kendisiyle hesaplaşması. Ama yazarın kalemi öyle her köşe başında görebileceğimiz cinsten değil. Balboa; o bildiğimiz hüzne, ayrılık acısına iki motor takıp uzaya fırlatacak kadar güçlü bir mizah katmış. Ağlanacak halimize bizi dertli dertli gülümseten, öyle buraların yabancısı olmayan, çok samimi bir üslubu var.
Doğada pazartesinin de pazarın da olmadığını anlatırken "köle de benim kral da benim" dedirtecek kadar özgür, sırf havada kalabilmek için dakikada üç bin kere kanat çırpan o sinekkuşları gibi yorgun hissettiren bir hayat bu. Ve yazar tüm bu iniş çıkışları, zamanın aslında hiçbir ağrıya çare olmadığını o kadar net vuruyor ki yüzümüze...
İşte bu yüzden Osman; bu hikâye sadece senden değil, hepimizden uzun. Ben de senin o hep yatışta olan halinden, açtığın o boşa akan enerjilerden sıkıldım. Bu kitabı okuyan her okur, kendi hayatındaki sayfayı tam da neresinde vazgeçtiğini hatırlamak için katlayıp rafa kaldıracak artık.
Beni arayacak olursan tadilattayım, geçici olarak hizmet veremiyorum Osman.
Benden de bu kadar, Osman! Aylin Balboa ’nın kalemine sağlık, biz artık istemiyoruz Osman!
Reklam