Anlıyordum ki ,fakirlik ve ucuzluk aynı şey ; biri insana , biri eşyaya mahsus ; ikisi de sevilmiyor , ikisinde de tüm samimiyetine rağmen değersizleşiyorsun.
Bir gün bir adam geldi eve. 'Bu senin baban' dediler.Öyle karşıdan durup baktığımı hatırlıyorum.Bize çikolata getirmiş, o zamana kadar hiç böyle bir şey yememişiz. Anladım ki baba tatlı bir şeymiş.
Merdivendeki kilimin altına çıkartıyorum ağzımdaki leblebileri, ilk basamağa. O gün yutamadığım, boğazıma takılan , kursağımda kalan o şeyin "hevesim" olduğunu yıllar sonra anlıyorum..