Muhtemelen hepimiz oturmuşuzdur bir kez,ait olmadığımız sofralara:özellikle de içimizden en zekileri,en zor beslenebilenler,bilirler yediklerimiz ve aynı sofrayı paylaştıklarımız hakkındaki ani bir kavrayış ve hayal kırıklığı sonucu ortaya çıkan o tehlikeli dispepsiyi-tatlı niyetine gelen o mide bulantısını.
Derin hüznün insanları mutlu olduklarında belli ederler kendilerini:mutluluğu öyle bir tutuşları vardır ki,sanki onu kıskançlıktdan ezmek ve boğmak istiyor gibidirler-ah,çok iyi bilirler ellerinden kaçıp gidiceğini.
Asil insan türü kendini değerleri belirleyen olarak hisseder,onaylanmaya gerek duymaz,"bana zararlı olan,kendinde zararlıdır" yargısında bulunur,şeylerr onuru veren kişi olarak bilir kendini,değerleri yaratandır o.