"Sen... Sen oğlumun, Cihan'ımın katilisin!" diye bağırdı. Aniden bağırışıyla ürkmüştüm. İnkar etmek istiyordum, "Ben değilim!" diye çığlıklar atmak istiyordum.
Esip gürleyen öfkesinden her şeye zarar verebilen, kendi canını bile hissetmeden yaralayan ben, bu kadının sözleriyle ölümcül bir acı çekercesine bakmak dışında bir şey yapamıyordum. Kıraç elinde değilmiş gibi öne doğru adımladı. Şu an bu kadına susması için yalvarabilirdim ama ağzımdan tek kelime dahi çıkmıyordu. Bu vebal çok ağırdı. İstemsizce sol elimin parmaklarını sıkıyordum. Tüm acı vücuduma yayılmışken dışarıdan gelen hiçbir darbeyi hissetmiyor gibiydim. Belki o anlar diyerek Kıraç'a baktım: "Bana yardım et Kıraç! Yalvarıyorum sana, bana yardım et." Aşinası olduğum hareler içimi görüyormuş gibiydi.
.