Ve ağaçların tepesinden ay ışığının saklı gümüş ışıltısı süzülmeye başlamıştı çoktan. Bu kadarı yeterdi artık, yetmeliydi. Ama şimdi eve gitmek, alışılmış eski dünyama dönmek yok !
İlk kez insanın içindeki iyiliğe ve kötülüğe dair ne hazlar mevcut ise hepsini hissettim, fakat asla benim nerelere eriştiğimi bilemeyeceksiniz, beni asla tanıyamayacaksınız. Ey siz insanlar, siz benim sırrımı nereden bileceksiniz!
Gerçeği söylüyorum ,şaka yapmıyorum:Yarım asır mutluluğu aradık , zenginken hiçbirşey bulamadık ; şimdi hiçbir şeyimiz yok, başkasının yanında yaşıyoruz ama öyle bir mutluluk bulduk ki daha iyisini istemiyoruz .
İnsanlar sadece kendi hayatları için kaygılandıkları,kendilerini kolladıkları için yaşar sanırdım,oysa onları yaşatan tek şey sevgiymiş.Seven insan Tanrı’nın , Tanrı da onun içindedir, çünkü Tanrı sevgidir.