Aydoğan ELÇİ
@SeydunaMir
Güzel Olan Herşey Eskidi. Kapanan Kapılar Biriktiriyor Yüreğim...
Şu anda okuduğu kitaplar
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
“Senden istenen cebinde bir mushafın bulunması değil, ahlâkında bir ayetin okunmasıdır.” Şaravi
“YALNIZLIĞIN AYLAKLIĞI”
Bay C… 28 yaşında. Bir isim dahi yakıştırılamamış olan Bay C. Her şeyden etkilenip olumsuz durumlar yaratan ve karamsar tablolar çizen bir Bay C. Bazen kafasındakileri kağıda dökme telaşına giren bazen de kitap okuyan ve sıklıkla da içen. Hayat onun için, bir dilencinin çalışma saatlerini öğrenme derdine girmesi kadar zordu. Ve yoruluyordu. Kimi zaman hoşlandığı bir kızı takip etmesi, kimi zaman kavga ettiği insanları, kimin zamansa bir düşünceyi… bu onu amaçsız kılmazdı herhalde. Hiç tanımadığı kadınlara yanaşıp ‘merhaba’ demesi ve hoşlandığı kadınlara ise günlerce yanaşamaması onu tabi ki de anormal kılmazdı bizim nezdimizde.
Her şey sorgulanmaya mahkumdu Bay C.’ye göre. Misal, deniz neden mavi?, ağaçlar neden yeşil?, insan neden iki ayaklı, ya da neden iki başlı değil?... her yönüyle hayatı sorgulamak… bu sorgulamalar çoğu zaman iş olsundu diye yapılanlardı. Sadece düşünen bir varlığın olması yeterliydi. Zira bizi özel kılan düşünmekti.
Yarım kalmış hikayeler, yarım kalmış sohbetler ve yarım kalmış hayatların kahramanı Bay C. Bir insanın hayatından usulca ve habersizce çekip gitme rolünü fazlasıyla seven ve gerçek aşkı ısrarla aramaya çalışan Bay C… çocukluğuna ve özellikle de teyzesine takılı kalan aşk, hiçbir kadında bulunmayacak ve erişilmeyecek bir yerdeydi. Aranmalıydı. Bu gerçek aşk ve gerçek sevgi… çok sonra; ‘ben, toplumdaki değerlerin ikiyüzlülüğünü, sahteliğini, gülünçlüğünü göreli beri, gülünç olmayan tek tutamağı arıyorum: Gerçek sevgiyi! Bir kadın. Birbirimize yeteceğimiz, benimle birlik düşünen, duyan, seven bir kadın! diyerek serzenişte bulunacaktı. Belki de aradığı, olduğu gibi kabullenilmekti. Elin lafına kanmayan ve ‘başkası ne der’in gölgesinde barınmayan bir aşk…
‘Yalnızlık, sizin size yokuşunuzdur’ der şair. Babadan kalan mirası
Dünya Bir Akıl Hastanesi
Uğursuz, yapıca bozuk, pis kokulu ve pasaklı bir hastane. İçinde beş tane akıl hastası… Biri asil diğerleri ise orta sınıftan insanlar. Biri verem hastası. Biri kısa boylu ve çok hareketli olan Yahudi Moyseyka. Biri felçli. Biri sürekli bekçiden dayak yiyen ve pis kokan şişman köylü. Biri kısa boylu, cılız, iyi ama kurnaz, eski bir posta çalışanı. Nihayetinde biri de İvan Dimitrıç Gromov. Otuz üç yaşında, soylu bir aileden gelen ve takip edilme hissinden mustarip, gergin, telaşlı, kibar ve yardımsever olan Gromov. İnsanları bu dünyada namuslu ve namussuz şeklinde ikiye ayırarak, hayatının bir döneminden sonra hep acı çekmiştir. Aşkı, hayatı ve duyguları yoğun ve coşkulu bir şekilde anlatan fakat yaşa(ya)mayan birisi.
Dış görünüşe önem vermeyen, dine ve doğruluğa değer veren doktor Andrey Yefımiç ile konuşmalarına sık sık şahit olacağız daha sonrasında.
Tekdüze Bir Hayat ve Üstün Bir Akıl
Hastanenin gereksiz ve kapatılması gerektiğine inanan Andrey Yefımiç, sıradanlığın ve amaçsız bir tekdüzeliğin farkında olup bunun için mücadele vermemesi kendisiyle savaşmasına neden oluyordu sürekli. Hasta, hastalık ve de ilaçlar ne kadar da önemsizdi onun için. Hem ilaç varsa acı çekmek neden? İlaçlar yok olmalı ve acı galip gelmeli. Ruhu yüceltir bu acılar oysaki. Maaşının yarısını kitaplara veren doktor, tarih ve felsefeye fazlasıyla ilgili biridir. Aklı önemseyen ve üstün tutan düşüncesi diğer her şeyi önemsiz görüyordu.
“İnsan iradesi dışında bir takım tesadüfler tarafından yokluktan var olmuştur. Neden ölümsüz değildir insan? Kusursuz olan akıl nasıl olur da çamura dönüşecek?”
Hakikat Galip Gelecek
Andrey Yefımiç yaptığı işi sık sık sorgulayarak insanları aldattığını, zararlı bir işe hizmet ettiğini ve bunun için aylık aldığını düşünürdü. Sonrasında ise bu