Yazar:
Anton Çehov
Derleyen:
Kemal Demirel
Tahmini Okuma Süresi:
1 sa. 49 dk.
Sayfa Sayısı:
64
Basım Tarihi:
Ocak 2015
İlk Yayın Tarihi:
1982
Yayınevi:
Yaba Yayınları
Orijinal Adı:
Палата № 6
Orijinal Dil:
Rusça
Orijinal Ülke:
Rusya
ISBN:
9799753861037
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Diğer Baskılar
37 diğer baskı · Tümünü Göster
Altıncı Koğuş
76,2bin okunmaTürkiye İş Bankası Kültür Yayınları · Mayıs 2026 · 72 s.
Altıncı Koğuş
2.076 okunmaCan Yayınları · Temmuz 2020 · 88 s.
Altıncı Koğuş
1.058 okunmaYar Yayınları · 2 Ocak 2012 · 154 s.
Altıncı Koğuş
936 okunmaTürkiye İş Bankası Kültür Yayınları · Ağustos 2021 · 72 s.
Altıncı Koğuş
922 okunmaKarbon Kitaplar · Nisan 2018 · 77 s.
6. Koğuş
880 okunmaYaba Yayınları · Ocak 2015 · 64 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
İncelememDüşünce
Kitap karakter tanıtımını iyi yapmış fakat ana hikayeyinin daha uzun sürmesini beklerdim sürekli bi aksiyon aradım kitapta ,kitabın tanıtımında bir hasta ile doktor arasında geçen felsefi sohbetleri , tartışmaları anlatıyor deyince sürekli o hararetleri tartışma satırlarını merakla bekledim , tam Doktor Andrey Yefimıç ile hasta olan İvan Dmitriç tartışmaya başladı derken postane müdürü Mihaliç ,Yefimiçi alıp Petersburg'a gidince ve ordan ddönüp hala ne zaman o tartışamalara dönüp sonuç alcak diye beklerken kitap bitti ve cidden hiç tatmin olmadım sanki ana konudan ve karakterlden çok diğer karakterleri anlatmaya vakit kaybetmiş gibi bi havası vardı konu güzel gitti ama final hayal ettiği gibi olmadı cidden...
Puan vermedi·64 syf.·
2021 5. kitabı
6. Koğuş bittiğine inanmak zor geldi açıkçası çünkü insanı öyle bir etkisi aldiki karakterlerin özellikleri, düşünceleri kişiyi yerden yere vuruyor. İnsan bu acılara resmen şahit oluyor kanı çekiliyor ..
Her insanin mutlak okumasi gereken bir baş yapit....
Altıncı Koğuş·64 syf.·Edebiyat
7/10
2020 24. kitabı
Kitabın içindeki betimlemeler o kadar başarılı ki, insan 3 boyutlu bir oyunda etrafı geziyor gibi...
Koğuşta doktor ve hasta arasında geçen diyaloğa değinmeden geçmek mümkün değil, bu kadar az sayfada bu kadar dolu dolu felsefe okumak, anlamak çok etkileyiciydi.
Bir saatte bitse de uzun süre etkisinde kalınacak bir kitap. Insan "keşke uzun olsa bütün karakterlere değinilse, çok güzel olurdu" diye içinden geçiriyor.
Anton Çehov, Altıncı Koğuş kitabında akıl hastanesindeki bir hasta ve doktor arasındaki çekişmeleri anlatıyor.
Çehov bu eserinde eğitimli bir akıl hastası olan İvan Dmitriç ile Doktor Andrey Yefimıç ekseninde iki farklı insan tipi çizmektedir. Ülkenin sorunlarıyla ilgilenmeyerek seyirci kalmayı tercih eden kişilere yönelik eleştiriler, ölüm ve ölümsüzlük, tanrının varlığı veya yokluğu, yozlaşan memurlar, kitap okuma alışkanlığı ve empati gibi konularda çok sayıda iç ve karşılıklı konuşmalara da yer vermiştir.
Edebiyat ve felsefenin mükemmel uyumunu merak edenlere bu kitabı mutlaka tavsiye ediyorum, keyifli okumalar.
Bir değil iki defa okumalı!
Durum hikayesinin kurucusu Anton Çehov bu eserin de karakter analizleriyle ön plana çıkıyor. 6.koğuşta 5 akıl hastası vardır bu hastalardan Ivan Dmitriç 20 yıldır kasabada doktor olan Andrey Yefimiç'ın dikkatini çeker.20 yıldır ilk defa kasabada biriyle konuşabildiğini fark eden doktor hastayla diyaloğunu kesmez.İkili arasındaki diyaloglar düşündüren türden.Kitabı çok sevdim ikinci defa okumayı düşünüyorum bu okuyuşumdan tam doyum aldığımı düşünmüyorum.Kitabı okurkan Genç Bir Doktorun Anıları aklıma geldi.İki doktor arasındaki ortak nokta kasabada konuşabilecek birilerini bulma istekleri.
Kitaptan Alıntılar:
"Düzünelerce,yüzlerce deli özgürce yürüyor,çünkü cehaletiniz onları sağlıklı olanlardan ayrıt edemiyor."(syf 46)
"Hapishaneler ve tımarhaneler olduğu sürece birbirlerinin orada tutulması gerekir."(syf 47)
"Hem düşünen hem de düşünceli birisiniz.Her durumda kendinizde huzur bulabilirsiniz."(syf 49)
"Acıya çığlık ve gözyaşlarıyla,alçaklığa kızgınlıkla,iğrençliğe
ise tiksintiyle karşılık veriyorum."(syf 56)
"Benim hastalığım,yirmi yıldır bu kasabada sadece bir akıllı bir adam bulmamdan onun da deli olmasından ileri geliyor."(syf 84)
Kitaplı günler dilerim.
Doktor yefimiç akıl hastası olan İvan dmitriçin ne demek istediğini kendisi de akıl hastası olunca gaddar bakıcı nikitanın sırtına vurduğu kırbacta anladı iyi okumalar
Acıyla daha önce hiç tanışmamış bir insanın ibretlik sonu......
#k:148749.....
İnsanın huzur ve saadeti kendi dışında değil, bilâkis kendi içindedir........
Anton Çehov’un 1892 kasımında, yani tam yüz otuz sene önce yayımlanan novellası..
bir hasta ile bir doktor arasındaki felsefi diyalogları ve adalet tartışmalarını konu alıyor.
acı çekmek, insanın ruhunu yüceltir mi, benliğimizi keşfetmek ve kendimizi gerçekleştirmek için bir araç mıdır; yoksa bütün bu fikirler acı çekmeyen birtakım elitistmi?!
Rus edebiyatında 'elit' eleştirisi, diğer edebiyatlarda olmadığı kadar sert ve içten şekilde vücut buluyor. çehov'un bu romanı bu eleştirinin klasikleşmiş ve mükemmel bir örneği. Andrey Yefimiç ve Ivan dmitriç'in giriştiği münakaşalar toplumun ve elitin kavgası. delinin ve dahinin, yoksulun ve zenginin, çaresizliğin ve idealistliğin kavgası. okurken büyük bir keyif alacağınızı şimdiden taahüt edebilirim.........
“-insanoğlunun daha üstününü tadamayacağı iki çeşit mutluluk vardır: biri, yaşamın özünü kavramaya çalışarak özgür ve derin düşünmek, ikincisi de dünyanın hır gürüne boş vererek yaşamak. insan demir parmaklıklar arkasında bile mutlu olabilir.
Ve incelememe 
İlber Ortaylı linin bir sozuyle son vermek istiyorum_bu rus toplumu öyle ilginç bir millettir ki, çaresizliği, yoksulluğu, zenginliği, ahlakı ve onursuzluğu bir arada yansıtabilir. bu değerlere bir arada sahiptirler ve bu durum da onların özgün yapısını oluşturur.'
İlber Ortaylı linin bir sozuyle son vermek istiyorum_bu rus toplumu öyle ilginç bir millettir ki, çaresizliği, yoksulluğu, zenginliği, ahlakı ve onursuzluğu bir arada yansıtabilir. bu değerlere bir arada sahiptirler ve bu durum da onların özgün yapısını oluşturur.'Deha mıyım, Deli mi?1000Kitap
Yazarın en çok okunan ve en beğenilen kitabı. Kısa ve akıcı bir kitap olduğu için hemen hemen tüm okurlar tarafından en az bir kez okunmuştur. İçerisinde çok fazla düşüneceğiniz konu var.
Detaylı bir inceleme yapmama veya sizin incelemelere bakmanıza gerek yok. Özgürce okuyun sonra incelemelere göz atarak diğer okurların sizden farklı olarak neler gördüğünü bi baksanız yeter.
Deli kimdi? Çoğunluğun yaptığı her şey doğru muydu? Neden standart kalıpların dışında olan herkese deli veya hasta gözüyle bakılıyor..
Deli misin neden çok çalışıyorsun...
Deli misin bu kadar kitap okunur mu..
Deli misin sabah dörtte uyanılır mı...
Deli misin bu kadar araştırma yapılır mı...
İşte bu insanlar sayesinde aslında dünya da hayat kolaylaşıyor.
Dahilik ile delilik arasında bence çok ince bir çizgi var...
Ne olursanız olun bu dünyada başınıza her şey gelebilir. Önemli olan bu değişimleri nasıl karşıladığınızdır. Kitabın felsefi içeriği insanı iç dünyasının derinliklerine sürüklüyor. Bir doktorun, bir akıl hastasıyla yaptığı felsefi konuşmalar eminim ki dikkatinizi çekecektir.
Kitap tam anlamıyla mükemmel bu kadar kısa sayfa sayısında bu kadar etkileyici sözler sarf etmek aynı zamanda vermek istenilen mesajı açık ve net verebilmek ancak Çehov gibi bir ustaya yakışırdı. Delilik nedir var mıdır ? Bir kişi ile aynı durumu yaşamadan onun yerinde olmadan gerçekten onunla empati kurabilir miyiz? Bize gösterilen saygı nedendir ? Ve bizim durumumuza göre değişir mi? Bu ve bunun gibi bir çok sorunun cevabını bulacağınız veya sorgulayacaginiz güzel akıcı bir kitap kesinlikle öneriyorum.
Yazar Hakkında
Anton ÇehovYazar · 155 kitap
Anton Pavloviç Çehov (29 Ocak 1860, Taganrog Rusya - 15 Temmuz 1904, Badenweiler, Almanya), Rus tiyatro yazarı ve modern kısa öykülerin kurucularındandır.
Rusya'nın güneyinde Azak Denizi kıyılarındaki Taganrog'da bakkal bir babanın oğlu olarak Dünya'ya geldi. Dört çocuklu bir ailenin ortanca çocuğudur. Babası, ticaretten çok dini konulara eğilimleri olan sert ve otoriter bir adamdı. Babasının baskısıyla kilise korosunda ilahi söyleyen Çehov, ticarette başarı sağlayamayan babasının yerine dükkân işleriyle de ilgilendiğinden lise eğitimi uzadıkça uzadı.
Çehov, bir süre Yunanlı çocukların devam ettiği yerel bir okulda okudu. Daha sonra on yıl boyunca lisede Yunan ve Latin klasikleriyle temel bir eğitim gördü. Düş gücüne fazlasıyla olanak tanıyan bu eğitim Çehov'un yaşamı boyunca klasiklerden hoşnut olamamasına yol açacaktı. "Edebiyat Öğretmeni" adlı hikâyesi üniversite yıllarına aittir.
1876'da babasının iflas etmesi üzerine ailesi Moskova'ya göçtüğünde, kendisi bir ağabeyi ile birlikte Tagangrog'da kalarak liseye devam etti. Üç yıl boyunca, henüz çok genç olmasına karşın kendi hayatını kendi kazandı. Zor koşullar altında geçen çocukluk yılları, hikâyelerinde çocuklara geniş yer vermesine ve hep hüzünlü, incinmiş çocukları anlatmasına neden oldu.
1879'da liseyi bitirdi ve Moskova'ya giderek tıp fakültesine girdi; 1884'te doktor oldu. Tıp öğrenimi sırasında ailenin geçimine katkıda bulunmak için çeşitli dergilerde yazılar yazdı. Bu dönemde yazdığı yazılarını "Melbourne'ün Masalları" adlı kitapta toplayarak üniversiteyi bitirdiği yıl ilk kitabını yayınladı.
Çehov, üniversiteyi bitirir bitirmez hekimliğe başladı. "Cerrahlık", "Cansız Ceset", "Kaçak" adlı hikâyelerini bu dönemde yazdı. Hekimlik çok vaktini aldığından yazmasına engel olmaya başlayınca hekimlikten vazgeçip yazarlığa yöneldi. Yazarlığına hekimliğinin izleri görülür. Pek çok kimse onun Çarlık Rusyası'nı anlatışını, bir doktorun hastalığı teşhis edişine benzetir.
1887'de "Alacakaranlıkta" adlı öykü kitabıyla Rus Akademisi tarafından verilen Puşkin ödülü nü kazandı. Aynı yıl ilk büyük tiyatro oyunu "İvanov", Moskova'daki Korsch Tiyatrosunda sergilendi.
Ünlü öyküsü "6. Koğuş" 1892'da yayınlandı. Aynı yıl kolera salgını olan bölgelerde doktor olarak aktif rol oynadı. Merkez Rusya'da bir Melikhov adını verdiği bir malikane satın alarak taşındı ve yaşamında "Melihova dönemi" denilen yeni bir dönem başladı. Bu dönemde yaratıcılığının zirvesine ulaştı. Sürekli kendisini ziyaret gelen dostlarını malikanede ağırladı.
1894 yılının bir bölümünü yurtdışında geçirdi. Bu arada vereme yakalandı, tedavi için Kırım'a geçti.
1895'te "Martı" oyununun ilk versiyonunu yazdı. "Sakhalin Adası"nı yayınladı. Tolstoy ile tanıştı. Oyunun St. Petersburg'daki ilk gösterimi başarısızlıkla sonuçlandı.
1897'de Köylüler adlı uzun öyküsünü yayınlattı. 1898'de Sanat tiyatrosunu Stanslavski ile birlikte kuran Nemiroviç-Dantçenko Martı'yı sahnelemek için Çehov'dan izin istedi, bu arada Çehov, ilerde evleneceği aktris Olga Knipper'le tanıştı. Martı oyunu büyük başarı elde etti. Çehov'un babası öldü.
1899'da Vanya Dayı'nın ilk gösterimi yapıldı, Toplu Yapıtlarının ilk cildi yayımlandı.
1901'de Üç Kızkardeş sahnelendi; Çehov, Kafkasya seyahatinden sonra bir ev yaptırdığı Yalta'ya döndü ve Olga Knipper ile evlendi.
1904'te "Vişne Bahçesi" Moskova'da sahnelendi. Sağlığı bozulan Çehov, eşi ile birlikte Almanya'ya gitti ve Badenwiller'da öldü.
Çehov'un bütün yapıtları ölümünden 40 yıl sonra 20 cilt halinde yayımlandı. Bu yayının 8. cildinde Çehov'un sayısı birkaç bine ulaşan mektupları yer alır.
Çehov'un tiyatro sevgisi çocukluk yaşlarında izleyici olarak başladı. Vodvil olarak adlandırdığı birer perdelik oyunlarıyla, dörder perdelik oyunlarından ilk ikisi olan İvanov ve Orman Cini'ni 1887-1890 yıllarında yazdı. En ünlü eseri [Çalıkuşu] idi.
Vodvilleri taşra tiyatrosunda büyük başarı kazandı. Bir Moskova tiyatrosunda sahnelenen İvanov da çok büyük başarı sağladı. Orman Cini'nin aynı başarıyı sağlamaması üzerine Çehov oyun yazmaya uzun süre ara verdi. Martı'yla yeniden oyun yazmaya başlaması ikinci başarısızlığı beraberinde getirdi. Bunun üzerine Çehov tiyatroyla ilgisini kesmeye karar verdi. Bir mektubunda şöyle diyordu: "700 yıl yaşasam bir piyes yazmam. Nesine isterseniz bahse girerim." Bunları yazarken tiyatro sevgisini hesaba katmamıştır. Bu sırada Vanya Dayı büyük övgülere layık görülüyordu. Martı'nın ikinci sahnelenişinde kazandığı büyük başarı da Üç Kız Kardeş ve Vişne Bahçesi'ni yazmasını sağladı
