Kemal Demirel

Kemal Demirel

8.2/10
17 Kişi
·
55
Okunma
·
2
Beğeni
·
1.412
Gösterim
Adı:
Kemal Demirel
Unvan:
Türk Senarist, Yazar ve Oyuncu
Doğum:
İstanbul, 1926
Ölüm:
31 Ekim 2009
Kemal Demirel, 1926'da İstanbul'da doğdu. Taksim Lisesi'ni bitirdi. İ. Ü. Fen Fakültesi'nde dört sömestre matematik-astronomi okudu. Edebiyat Fakültesi Felsefe Bölümü'nde dört yıl Prof. Dr. Takiyettin Mengüşoğlu'nun ders ve seminerlerine katıldı. 1966'da Yankı Yayınevi'ni kurdu. Eserleri: Antigone, (oyun) 1970'te Yunanca'ya çevrildi, Devlet Tiyatrosu'nda oynandı. Büyük Yargıç (oyun), İsa'nın yaşamını yansıtan bu eser 1980'de Peder Renata tarafından İtalyan Kültür Merkezi'nde sahnelendi. 1992'de Sylvia Meyer çevirisiyle Amerika'da yayınlandı. Farenin Ölümü (Amipler oyun) 1972, Simavna Kadısı Şeyh Bedreddin (oyun) 1997. Denemeler: İnsanlar Üzerine (1968), İnsan ve Dünyası (1980), Tanrı'nın Onuru İnsan (1997). Roman ve öyküler: Özel Cezaevi (1995), Evimizin İnsanları (1988), Gençlik Yılları (1994. Basılı Senaryoları: Anafartaların Kış Günü (1992), Süleyman Çelebi (Mevlidin Doğuşu) (1966), Piano Piano Bacaksız (1994), Itri'nin Hayatı (1994).
Oysa günümüzün insanlarının bir sorunu var: zamanı geçirmek. Sanki yaşamaya mahkum olmuşlar da bu cezalarını nasıl çekeceklerini baş sorun etmişler.
Kim çocukların avunmaya gereksinimi yok der de onları hafife alırsa yanılır.O minik yüreklerin salt oyunla avunabileceğini sanmak ne büyük bir yanılgı...
Bana öyle geliyor ki, ortam ne olursa olsun,kendine saygı duyarak, insanı ve insan onurunu koruyarak yaşamak olası...
İnsan insanı sever,niçin sevdiğine ilişkin bazı şeyler de söyler.Ama gerçekte,sevgisini oluşturan şeyi söylememiştir yine de.
"Hangi yaşta olursak olalım kendimize sormalıyız: Neyi yaşamamız gerek, biz neyi yaşıyoruz? Önemli olan bu..."
Eğitime,insanın yetiştirilmesine karşı çıkmam olanaksız.Ama eğitim adı altında yapılan koşullandırılmalara karşıyım.
Bir bilsen Senai abi,günümüzde insan sorunlarını,aile sorunlarını,evliliklerini.Eşlerin arasında hoşgörünün yaşamadığını,nasıl güçsüz,nasıl dayanıksız olduklarını.Her gün binlerce yuva yıkılıyor çatır çatır.Hem de nerelerde? Büyük büyük binaların üst katlarında,uygarlığın tüm nimetleri arasında.
"Hangi yaşta olursak olalım kendimize sormalıyız: Neyi yaşamamız gerek, biz neyi yaşıyoruz? Önemli olan bu..."
(Piano Piano Bacaksız)

Kitabı çok sevdim hatta o güzel film uyarlamasından daha da çok sevdim.
Dili çok samimiydi , zarif , güzel bir sadelikteydi.
Hikayesinde ise çocukluk anılarının saf güzelliği vardı.
En sevdiklerim listeme bir kitap daha eklendi bile;)
İncelemeye geçmeden önce kitabı yaklaşık bir senedir arıyordum.Birçok sahafa sordum,bir sürü siteyi inceledim.Hayatımda çok önemli biriyle tanışmama vesile oldu arama sürecim ve onun bana hediyesi oldu bu kitap.Filmi de varmış ama ben kitap okurken etkilemesin diye önce kitabı okumayı tercih edenlerdenim.
Kitap alıp çocukluğumuza götürüyor bizi.Yaş itibariyle belki de 90lar gibi güzel bi neslin sonunda doğan biri olduğum için o güzelliklerin sonuna da olsa yetiştim.Evet biliyorum şimdi de yoksulluk denen bir kavram var.Ama o zamanlar yoksulluğun bir tadı var diyorum örneğin kendime.Geri kafalılıktır belki bilemiyorum bunun ismi ne fakat bazen o kadar çok o zamanlara dönmek istiyorum ki.Kış günlerinde sabahları önce soguk olan Sonra yakılan kahvaltıda üzerinde ekmek kızarttıgımız akşamları dibinde uyuyakaldıgım sobanın hüküm sürdüğü zamanlara.Ve belki de en çok Da o zamanlar sanki daha bir aileydik diyorum,komşuluklar çok daha güzeldi,arkadaşlıklar yahut.İnsan kitabı okurken işte tüm bunları hatırlayıp derin bir iç çekiyor yanına da bir özlem duygusunu ekliyor.Ne yalan söyleyeyim kitabı okurken keşke dedim.Keşke her şey o zamanki kadar yine saf ve güzel olsa.Keşke yine o tüm ailenin bir arada olduğu muhabbetler edilse.Sahiden ne güzel olurdu değil mi? Ben bu kitabı çok bekledim açıkcası okumayı.Bir ara artık ümidimi kesmiştim de bulamadığım için.Bekledigim tüm zamanlara değdi ve canım birtakım güzellikler çektiğinde yine bu kitabı açıp okuyacağım herhalde.Bana kazandırdığı için bendeki yeri bu kitabın ayrı olacak.Kitabı tavsiye ederken minnet sunmak istedim.İnsanların gerçekten insan olabildiği güzel günlerin özlemi ve yeniden gelmesi temennisiyle..
Bu kitabı okuduktan sonra şaşırdığım tek nokta , neden bu kitabı bu kadar az kişinin okumuş olduğuydu.Acaba tavsiye mi edilmemişti?İnanın çok şaşkınım.Gizlenmemiş, utanılmamış bir geçmişe, çocuk gözüyle, elma şekeri tadında bir bakış.Keşke daha önce okusaydım.
tek kelimeyle harika bir kitap. küçük bir çocuğun büyük dünyası. çevresindeki ayrı ayrı hikayeler , farklı karakterler, farklı kişiler. insanın içinde kekremsi bir tat bırakan , belki de o yıllarda olmamızı isteten çok naif bir anlatım. okurken o kadar derinden hissettim ki o bacaksıza para yardımı yapmak geldi içimden :) keşke daha çok kişi tarafından okunmuş olsaydı.
Samimi, duygu dolu bir kitap. Kitaptaki karakterler etik açıdan pek uygun olmasa da yazar o insanları bile yücelte yücelte anlatmış. Kitabı okuduğumda eski zamanların hırsızları bile harika insanlarmış, deyiverdim. Bu düşüncemin doğruluğuna inanmasam bile. Okunabilecek, sıkmayan bir kitap. Yazarın geçmişindeki insanlara vefa borcu gibi olmuş.
sıcak,samimi,kimi yerde güldüren, düşündüren ve (bence ) şükretmenin ne demek olabileceğini hissettiren bir kitap.Yazarımız Kemal Demirel'in gerçek yaşam öyküsünden esinlenerek yazdığı bu kitap çocuklukta herşeyin ne kadar masum olabileceğini,o kadar yaşanan sıkıntılara rağmen hiç bir zaman Umut etmekten vazgeçmediğini anlatan bir kitap :)
Öncelikle çok içten bir kitap olduğunu düşünüyorum.Tesadüfen elime geçen bir kitaptı iyi ki böyle bir kitabı okumuşum diyorum.
"Yeryüzünde mutlu olabilecek olan tek canlının insan olduğunu bilir,onların mutluluklarına saygı gösterirdin.Seninle kaç kez çamaşırcı Ulviye Teyze'nin karnını doyurduktan sonra tencerenin kapağını dümbelek gibi yapıp çalıp kızıyla birlikte şarkı söylediklerini duymuşuzdur.Sen gülümseyerek, "Bak Kemal ne kadar güzel , bütün gün Beyoğlu'ndan çamaşır topladı,lokantalardan ekmek artıkları, fırından köz getirdi, çamaşırları yıkadı, karnını doyurdu, şimdi şarkı söyleyip mutlu olabiliyor.Şarkı söyleyebiliyor , düşün bir kere üstelik sesi de güzel değil." demiş olmalısın!"
Kadı Burhaneddin'i öyle bir anlatmış ki yazar bilemedim doğru mu? Alemlerinden bahsetmiş mesela adam kadı.Cesaretinden bahsetmiş, ama tarihte öyle yâdedilmiyor. Hikayeci tarih anlatımını uygulamış.
Anı türünde okuduğum en iyi kitaplardandı.
Sadeliğin yokluğun ve zenginliğin anıları 1930 lu yıllarda büyük bir ev. Her evin ayrı bir odası ayrı hikayeler.Ve Kemal Demirel'i hayatında yer etmiş isimler. Bu kitaplardan sonra aklıma kendi çocukluğum geliyor çok uzak değil tabi 21 yaşına yeni girdim.
Ben mi haksızlık ediyorum bilmiyorum milenyumun çocuğu olduğumuzdan mıdır.
Böyle güzel bir tad alamadım ben çocukluğumdan.
15|02|2018 22:20

Yazarın biyografisi

Adı:
Kemal Demirel
Unvan:
Türk Senarist, Yazar ve Oyuncu
Doğum:
İstanbul, 1926
Ölüm:
31 Ekim 2009
Kemal Demirel, 1926'da İstanbul'da doğdu. Taksim Lisesi'ni bitirdi. İ. Ü. Fen Fakültesi'nde dört sömestre matematik-astronomi okudu. Edebiyat Fakültesi Felsefe Bölümü'nde dört yıl Prof. Dr. Takiyettin Mengüşoğlu'nun ders ve seminerlerine katıldı. 1966'da Yankı Yayınevi'ni kurdu. Eserleri: Antigone, (oyun) 1970'te Yunanca'ya çevrildi, Devlet Tiyatrosu'nda oynandı. Büyük Yargıç (oyun), İsa'nın yaşamını yansıtan bu eser 1980'de Peder Renata tarafından İtalyan Kültür Merkezi'nde sahnelendi. 1992'de Sylvia Meyer çevirisiyle Amerika'da yayınlandı. Farenin Ölümü (Amipler oyun) 1972, Simavna Kadısı Şeyh Bedreddin (oyun) 1997. Denemeler: İnsanlar Üzerine (1968), İnsan ve Dünyası (1980), Tanrı'nın Onuru İnsan (1997). Roman ve öyküler: Özel Cezaevi (1995), Evimizin İnsanları (1988), Gençlik Yılları (1994. Basılı Senaryoları: Anafartaların Kış Günü (1992), Süleyman Çelebi (Mevlidin Doğuşu) (1966), Piano Piano Bacaksız (1994), Itri'nin Hayatı (1994).

Yazar istatistikleri

  • 2 okur beğendi.
  • 55 okur okudu.
  • 2 okur okuyor.
  • 47 okur okuyacak.