Daha önceden yapayalnızdım, melekçiğim; bu dünyada sanki yaşamıyor da uyuyor gibiydim. Zalim kimseler, görünüşümün bile münasip olmadığını söyler ve beni hor görürdü; eh, tabii bende kendimi hor görmeye başlamıştım. Aptal olduğumu söylerlerdi, bende sahiden aptal olduğumu düşünürdüm. Sonra karşıma siz çıktınız, kapkaranlık hayatımı aydınlattınız, yüreğimde ruhumda aydınlandı, ruhum huzura kavuştu ve başkalarının da kötü olmadığını öğrendim. Tamam belki etrafa ışık saçmıyorum, parlamıyorum, şeklim şemailim yok, ama gene de insanım, yüreğimle ve fikirlerimle insanım.