Çoğu zaman biz hayatı acılı adlarla nitelendiririz, ama yalnızca biz kendimiz acılı ve karamsar olduğumuzda yapariz bunu. Boş ve yararsız gelir bize hayat,ama yalnızca ruhumuz yıkıntılar arasında başıboş dolaşıp durduğunda ve kalbimiz benligimize karşı aşırı bir ilgiden sarhoş olduğunda.
Dostlukta ruhu daha da derinlestirmekten başka amaç olmasın. Çünkü kendi sırrına ermekten başka bir amaç güden sevgi, sevgi değil ileriye atılmış bir ağdır; bu ağa sadece yararsız şeyler takılır.