"Ama şans öğesinin olmadığı, bu saf akıl oyunu olan satrançta, kendine karşı oynamanın mantıksal bir saçmalık olduğunu anlamak için fazla düşünmeye gerek yok.
Satrancın temelde yatan çekiciliği; stratejisinin iki zihinde farklı şekilde gelişmesidir, bu zihinsel savaşta Siyah, Beyazın o anki hamlesini bilemez ve sürekli onları tahmin etmeye ve hamlelerini boşa çıkarmaya çalışırken, Beyaz buna karşılık Siyahın gizli niyetlerini anlamaya ve onları bozguna uğratmaya çalışır.
Ancak Siyah ve Beyazı bir kişi oynuyorsa, mantık dışı bir durum ortaya çıkar; tek ve aynı beyin eş zamanlı olarak hem bilip hem de bilmemek zorundadır."