Ümit özcan
@SeyyahUo
Burada yaptığım her eylem, kendime arşiv niteliğindedir.
Şu anda okuduğu kitaplar
"Kötülük yapanlar ışıktan nefret eder ve ondan uzak dururlar, yaptıkları fenalıklar açığa çıkmasın diye."
"Hayatın anlamını kavramak için ilk olarak kötü ve anlamsız olmayan bir hayat, sonrasında mantığın gücü gereklidir."
Bir canlının hayatında idrak edemediği, kontrolü altında olmayan ve anlaşılamayacak olan iki büyük değişken vardır, doğum ve ölüm. Elimizde olmadan, bilmeden doğum sonrası bu hayatı yaşıyorsak, yine ne yaparsak yapalım ölüme yakalandıktan sonra yeniden doğmayacak olmayacağımızın garantisi nedir?
Doğumdan sonra hayat var ise (ki kendi irademiz dışında), ölümden sonra olma ihtimali %51 değil midir?
Çok kasmışsın be tolstoy abi
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Fakir, sıradan ve eğitimsiz halktaki inananları incelemeye başladım;Felsefe
inanç olmadan yaşamın mümkün olduğu ve bin kişiden birinin inançlı olduğu sınıfımızın aksine, bu sınıftaki insanlar arasında bin kişiden neredeyse biri inançsız oluyordu. Hayatını aylaklık, eğlence ve tatminsizlik içinde geçiren sınıfımızın aksine, bu insanlar hayatlarını ağır işlerde çalışarak geçiriyor ve buna rağmen zenginlerden daha az bir tatminsizlik yaşıyorlardı.
Kaderin getirdiği zorluk ve ıstıraplara isyan eden sınıfımızın aksine, bu insanlar hastalıklara ve acılara direnmeden, sorgulamadan, her şerde bir hayır olduğuna dair sarsılmaz bir inanca sarılarak katlanıyorlardı.
Bilgi seviyesi arttıkça hayatın anlamını daha az anlayan, acı ve ölümü kötü bir şaka olarak gören sınıfımızın aksine, bu insanlar yaşıyor, acı çekiyor, ölüme huzur ve mutlulukla yaklaşıyorlardı.
Bizim sınıfımızda huzur içerisinde, korku ve çaresizlikten uzak bir ölüm nadir rastlanan bir durumken, bu insanlar için ıstıraplı, sert ve hazin bir ölüm en nadir rastlanandı.
Ben ve Süleyman için hayatın tek iyi yanı olan bütün o şeylerden yoksundu bu insanlar, buna rağmen en büyük mutluluğu yaşıyorlardı ve insanlığın büyük çoğunluğunu onlar oluşturuyordu.
Gelenek görenekleri, bilgi birikimleri, eğitimleri, toplumsal sınıfları sonsuz farklılıkta olan bu insanlar, benim ve cehaletimin aksine, yaşamın ve ölümün anlamını biliyor, huzur içinde çalışıyor, zorluklara ve acıya göğüs geriyor, yaşayıp ölüyor ve bunu beyhude değil, hayır olarak görüyorlardı.
“İnançtan kopuşum, bizimle benzer sosyal ve kültürel yapıdaki insanlara olduğu gibi ve hep olacağı gibi gerçekleşti.
Bana kalırsa, çoğu durumda şöyle gerçekleşiyor: insanlar herkesin yaşadığı gibi yaşıyor, fakat yine bu insanların hepsi din öğretileriyle hiçbir alakası olmayan ve çoğunlukla bu öğretilerle çelişen prensiplere göre yaşıyor.
Din öğretilerinin hayatta bir yeri yada insan ilişkilerinde bir rolü yok. Din öğretileri başka bir diyara bırakılmış, hayattan ayrı ve bağımsızdır.”