Gece, evrenin insanla baş başa kalmak için kapattığı perdedir. Perde iner, gürültü susar, kalp konuşmaya başlar. Yıldızlar birer düşünceye dönüşür, sonsuzluk zihnin içinde yankılanır. O an insan anlar,
sessizlik bir boşluk değil, bir çağrıdır.
Her nefes, karanlığın içinde yankı bulan bir cevaptır. Evren konuşmaz ama dinler. Ve insan, ilk kez kendi sesini duyar; korkularını, özlemlerini, unuttuğu kendini. Gece biterken, sadece güneş doğmaz — insan da yeniden doğar…