Kitabı okurken hastalığı, hastaneyi ve en önemlisi kendi kederinle empati yapıyorsun. Büyük kalemler, büyük sözler edebilir. Eski basımdan okuyunca tadı bir başka
Adalet için caydırıcı hukuk kuralları istiyoruz. Kurallar katı olsun, suç oranı düşer diyoruz. Oysa Victor Hugo biraz duygusal bakıyor olaya. Fazlası ile empati kurmamızı ve bu empati ile birlikte suçun değil, sonucun daha önemli olduğunun mesajı verilmiş gibi. Adamın cinayetten idamı var ve bu idamının yanında edebiyatı. Peki gerçekten İdam kalkacaksa Victor, sen ölenin edebiyatını yaptın mı? Aslında burada dramatize edilen her durumun merhamete oynayınca haklı olma umudunun hissi var. Bu yüzden çok haklı dramatize diyemem. Ama giyotin korkutucu evet. Fakat izletilmesi daha korkunç. Yine de idam için değil giyotin için okunup değerlendirilmeli diyorum.