Mezarlıktan döner dönmez elime makası aldım.
“O yok artık!” diye haykırarak, gelişigüzel hamlelerle acımasızca doğradım saçlarımı.
Uzundu, upuzundu saçlarım. “ Hiç kestirme!” derdi Erkan. Ama o okşayacak olmadıktan sonra neye yarardı ki saçlarım?
Bir hayalimin olmadığını farkettim;
Kurduklarımin kırıklığından mıdır nedir bilmem!!
Yol boyunca bunu düşündüm, acı da vermedi üstelik sanırım hislerim de öldü.
Yalnızdım yapayalnız yıllar boyu , yollar boyu hep yalnız.
Çocuklarım büyüdü onların da bana olan ihtiyacı bitince gideceklerindendir onlara bile fazla bağlanmak istemezdim ancak annelik işte ben beni unutup onları yaşadım bu hayatta ben yoktum zaten.