Nasip kendini belli eder, acaba dedirtmez.
Bembeyaz bir kâğıt düşün, o sensin. Elinde de yazmayan bir kalem, o da insanlar. İşte bazı insanlar yazmayan o kaleme benzer. Yazması için ne kadar zorlarsan kâğıda o kadar zarar verirsin.
Yanı sana. Bembeyaz bir kâğıt üzerine anlamı olmayan izler bırakmanın manası yok. Yazısı yoksa bırak, yazmasın o kalem. Güzel hikâyeler yazacağın bir kâğıdı neden yazmak istemeyen bir kalemin saçma sapan izleriyle doldurasın ki? Boş kalsın daha iyi. Zamanı gelince senin hikâyen, en güzel kalem tarafından, en güzel yazıyla zaten yazılır, sabret.
Yazmayan kalemin kapağını kapat ve çöpe at. Hak ettiği yerin çöplük olduğunu bildiğin hâlde kendi canını yakmaya çalışma. Kimsenin varlığını kendi varlığından önemli kılma. Sevgi zorla olmaz. İnsanın içinde olur. Kalbinde olur. Yüreğinde olur. Lakin bunların hiçbiri yoksa o insandan medet umma. Çünkü en çok kalbi olmayan insan zarar verir sana.
'Kahverengi dallardan pembe çiçekler açtığına göre ümitsizliğe gerek yok.'
Mevlânâ'nın bu sözü de küpe olsun kulağına."
- Miraç Çağrı Aktaş // Kendine Hoş Geldin