Time Traveller Ruby
@ShadowFiend
Lisans
47 okur puanı
Temmuz 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Sisli bir sonbahar akşamı —nihayet! nihayet!— Viyana'ya vardığımda, ilk gittiğim yerin neresi olduğunu sana söylememe bilmem gerek var mı? Bavulumu garda bıraktım, bir tramvaya atladım —bana çok yavaş gidiyormuş gibi geliyordu, her durakta öfkeleniyordum— ve evinin önüne koştum. Pencerelerin aydınlıktı, yüreğim deli gibi çarpıyordu. O zamana kadar bana onca yabancı kalmış, onca anlamsız bir biçimde yanımdan geçip gitmiş olan şehir, işte ancak şimdi yaşamaya başlamıştı, ben de ancak şimdi yeniden yaşıyordum, çünkü senin, sonsuz rüyamın artık yakınımda olduğunu seziyordum. Gerçekte senin bilincine, şimdi vadilerin, dağların ve nehirlerin ötesine olduğumdan daha uzak olduğumu elbette hissedemezdim, çünkü seninle benim parıltılar saçarak yukarıya dikilmiş bakışlarım arasında yalnızca pencerenin ince ve parlak camı vardı. Ben hep yukarıya, sürekli yukarıya bakmaktaydım: ışık vardı orada, evin vardı, sen vardın, orada benim dünyam vardı. İki yıl boyunca hep bu zaman parçasını hayal etmiştim, ve şimdi o zaman, artık bana armağan edilmişti. O uzun, yumuşak, bulutlu akşam boyunca pencerelerinin önünde durdum, ta ki ışıklar sönene kadar. Kalacağım yere ancak ondan sonra gittim.
Her akşam böylece evinin önünde durdum. İşte akşamın altısına kadar kalıyordum, zor ve yorucu bir işti, fakat seviyordum, çünkü işin tedirginliği kendi tedirginliğimin...
Bir Yumak Mutluluk
DEBBIE MACOMBER
Geçmişte yaşadıklarım bana şunu öğretti: Hepimiz bu dünyaya, hayatımızı en iyi şekilde yaşamak için geliyoruz ve inanın bana, hayat saklanarak, umutsuzluklarla, pişmanlıklarla harcanamayacak kadar kısa. Dertler ve sıkıntılarla boğuşurken her gün, bir öncekinin aynısı gibi görünmeye başlıyor. Oysaki her yeni gün kendi mucizelerini de beraberinde getiriyor. Hem de en beklenmedik anlarda...
Doğduğumuz andan itibaren hepimize birer yumak iplik veriliyor; bundan mutluluğun desenlerini örmek ise bizim elimizde...
Sonra anladım ki aşk bana göre bir şey değilmiş. İnsanlar gerçekten tüm kalbiyle sevemezmiş. Ön yargılı olmak istemiyorum ama yolum kiminle kesişse hep bir çıkmaz sokağa girdim.
Toparlanması zor darbeler aldım. Bunun iki açıklaması olabilirdi. Ya ben çok saftım ya da insanlar çok acımasızdı.
Zaten sevilmem de imkânsızdı. Çünkü ne zaman sevmek istesem ufak mutluluklarım hep acılarıma sızdı. Ve insanlar da ayrı bir acımasızdı.
Acımasızlara acıdığımız için acıyan olduk hep...
Gözünüzü boyayan değil de kalbinizdeki en ufak hasarı onarmaya çalışan insanları sevin. İnançlarınız o zaman kırılmaz. Girdiği her beklenti, size o zaman ufak mutluluklar getirecektir.
Bazı cümleler kulağa hoş gelir ancak inandırıcı değildir. Sadece duyduğunuzla kalırsınız. İnancımıza da, aşkımıza da, duygularımıza da sahip çıkacak olanla karşılaştır Allah'ım. Belki o zaman her şey güzel olur.
Hz. Ali ve Dertli Adamın Hikâyesi
Gelenlerden birisi Hz. Ali efendimize geldi ve: "O kadar dertliyim ki, sıkıntıdan ölüyorum" dedi. Hz. Ali "Sana iki soru soracağım, cevabını verip dermanını bulacaksın" dedi. Adam "Sor ya Ali" diye cevapladı.
Hz. Ali: "Bu dertle birlikte mi dünyaya geldin?" Adam: "Hayır" dedi.
Hz. Ali: "Dünyadan giderken bu dertle birlikte mi gideceksin?" diye sordu. Adam yeniden: "Hayır" diye cevapladı.
Hz. Ali son olarak şunları ekledi: "Seninle birlikte gelmeyen ve giderken de seninle birlikte olmayacak bir dert senin bu kadar zamanını almamalı. Sabırlı ol. Yer yüzündekilere çok ümit bağlamaktansa yüzünü Rabb'ine çevir."
Üç günlük fani hayatında, dertlerinin baki kalacağını mı sanıyorsun?
Sabret, bu da geçer.
