"Sizin başka türlü bir hayatınız olamazdı. Ama hiç değilse şimdi anlıyorsunuz kötü bir hayatınızın olduğunu. Binlerce insan sizden daha iyi yaşayabilecekken, hayvanlar gibi yaşıyor, üstelik, 'Ne güzel bir hayatımız var,' diyerek övünüyorlar. Bugün çalıştı, karnını doyurdu insan, yarın da çalışacak, yine doyuracak karnını; hayatı boyunca çalışıyor, yiyor; güzel olan nedir bunda? Bu arada çocukları oluyor, önceleri eğleniyor onlarla, ama onlar da yemeye başlayınca kızıyor onlara, küfürler ediyor. 'Nedir, durmadan yiyorsunuz, pisboğazlar. Büyüyün artık, çalışmaya başlayın. Ve çocuklarını ev hayvanlarına çevirmek istiyorlar; bunun üzerine onlar da çalışmaya, kendi karınlarını doyurmaya başlıyorlar, aynı tekdüze hayat her zaman olduğu gibi, yeniden başlıyor. İnsan mantığını bağlayan zincirleri koparanlardır yalnızca gerçek insan. Ve işte sizler bu işe girişme gücünü gösterdiniz."
İçini çekti ana, "Kim, ben mi? Bu güç nerede bende?" dedi.
"Neden olmasın? Seyrek bir yağmura benzer bu, her damlası bir tohumu sular, okumaya başladığınızda..."