Belki de en ürpertici olan, seyircilerin sessizliği. Sanki biz de o kolonideyiz, o makinenin başında sessizce izliyoruz. Suçlu değiliz ama susuyoruz. Ve bazen sessizlik de bir suç ortaklığıdır.
İçimde olanı ne sana ne de başkalarına anlatabiliyorum. Bunun nedenini nasıl anlatabilirim ki, daha kendime anlatamazken? Ama asıl mesele bu da değil, asıl mesele belli: Benim etrafımda insanca yaşamak mümkün değil; bunu görüyorsun ve hâlâ inanmak istemiyorsun, öyle mi?
Sayfa 284 - İndigo yayınları Franz Kafka·Kitabı okudu