Schrödingerin kedisi
@Shrodingerinkedisi
Hem var hem yok
11 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Çok seveceğimi bildiğim halde, Sabahattin Ali'nin yazım tarzına ve hikaye akışına aşinalığım sebebiyle karşılaşacağım hikayenin bende bırakacağı etkiden korkmuştum ve elimde olmadan bir türlü okumaya başlayamamıştım. Sahip olduğum olumsuz duyguların, insanlara güvensizliğimin okudukça beslenip büyüyeceğini düşünmüştüm. Fakat öyle olmadı. Beni anlayan birini bulmuş gibi hissettim. Okudukça hüzünle birlikte bu anlaşılmak hissi bana huzur verdi. Neredeyse her okuduğum satırda kendi hayatımda yaşadıklarıma karşılık buldum. Bir dostla dertleşmek gibiydi. Bedri ve Macide haksızlığa uğradığında, çoğu insana teessir etmeyecek fakat kimi insanda yıkıcı etki oluşturabilecek o ithamları yüreğimde hissettim. Veznedarın insanlara karşı umudunu yitirişinde de, aydın geçinen, sanatı öne sürerek taktir toplamayı öğrenmiş içi boş, gelişimini tamamlayamamış sözde sanatçılarda da, karakterlerin umutsuzluğunu da umudunu da okurken hepsinin hayatımdaki karşılıklarını gördüm. Hatta bunca benzerlik karşısında şaşkınlığa uğradım ve yüreğimde ağırlık yapan bazı kötü anılarımda dakikalarca, belki de farkında olmadan saatlerce kayboldum.
İnsanların kafama adeta kakarak öğrettiği bu umutsuzluğu yazarın "Daha sarp yollardan yürüyen fakat buna mukabil insan denecek bir insan olmak isteyenler de var... Belki pek az... Ama var... Unutmayın ki, dünyada en korkunç şey, ümidini kaybetmektir. Bu söylediğim gibilerin az ve henüz kendilerini göstermemiş olması, günün birinde iyinin, doğrunun ve kıymetlinin hakim olacağından ümidi kesmeyi icap ettirmez... Bugün şurada burada teker teker yaşayan ve çalışanlar yarın birleşince bir kuvvet olacaklar ve en kuvvetli silahı; haklı olmak silahını ellerinde tutacaklardır." cümlelerini okuyunca silikleştirecek, küçük de olsa bir umut ışığı belirdi ufukta.
Vakitsiz
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitapta geçen bir kısım beni düşünmeye sevk etti. Van Gogh bir dönem Sien isimli hamile bir fahişeyle ilişki kuruyor. Bu ilişki de Sien'in annesinin fahişelik yapması için sürekli baskı kurmasıyla beraber sona eriyor. İlişki yaşadıkları dönemde Anton Mauve'ın kendisinden uzaklaştığı yazıyordu kitapta. Elbette ki bu mesafenin sebeplerinden biri Van Gogh'un tutarsız tavırlarının ortaya çıkmasıydı fakat bir diğeri de hayat kadınıyla ilişki yaşamasıydı. Ve düşündüm. Açlıktan, parasızlıktan annesi tarafından fahişelik yapmaya zorlanan hamile bir kadın. Yeterince acı içerisinde. Sahip olabileceği en küçük mutluluk da bir şekilde elinden gitmiş. Bu sefer de aklıma hayat kadını olarak çalışırken kendisine gelen "müşterileri" düştü. Her türlü toplumsal baskıyı yapan halk arasında, eminim ki Sien'in müşterileri vardı. Büyük ihtimalle Sien'in kendi isteğiyle çalıştığını ve kimseyi zorlamadıklarını düşünerek vicdan azabı bile hissetmiyorlardı. Fakat verdikleri ücretin yarısını bile bağışlamış olsalardı, bir kadının ve karnındaki çocuğun hayatı kurtulacaktı. Fakat bu insanlar para karşılığı karşılarındaki kadının muhtaç oluşunu sömürmekten geri durmadığı gibi, kendisine ve kendileriyle ilişki kuran herhangi birine toplumsal baskı kurmaktan da çekinmiyordu. Montesquieu adlı yazarın da dediği gibi "Ayrı ayrı birer ahlaksız olan insanlar, toplu oldukları zaman namuslu kişiler olurlar."
Kitap genel itibarıyla Van Gogh hakkında keyifli bilgiler verdi. Lakin küçük bir paragrafta bahsedilen bu konu ziyadesiyle canımı sıktı.
Özellikle sadece buna değinmek, bundan bahsetmek istedim.
Merhamet ve zweig1000Kitap
Stefan zweig'ın okuduklarım arasında en etkilendiğim kitabıdır. Bir oturuşta bitirdiğim ve elimden bırakamadığım bu roman, karakterler üzerine eğildiği noktalarla olduğu kadar olay örgüsünün işlenmesiyle de beni etki altına almıştır. Merhameti birçok yönden işleyen yazar, sadece iyilik özelliğinden arındırmış, ne kadar hassas bir eylem olduğunu göstermiştir. Kitabı bitirdiğimde merhamet üzerine bir süre ayrıntılı olarak düşünmemi sağlamıştır.
Öneririm.