Sibay
@Sibay
"Benim için dünya bin çiçekli bir kültür bahçesidir; bir çiçeğin bile yok olmasını, dünya için büyük bir kayıp sayarım." Yaşar Kemal
460 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
(...) en iyisi düşünmemekti. Kaçmaktı. Kendi içime kaçmak. Fakat bir içim var mıydı? Hatta ben var mıydım? Ben dediğim şey bir yığın ihtiyaç, azap ve korku idi...
Romandaki karakter Hayri İrdal’ın yaşamı kitabın merkezinde yer alıyor. Yani hikâyenin ekseninde enstitü değil Hayri İrdal’ın yaşamı yer almaktadır.
Kitabın ana karakteri Hayri İrdal, geçmişinden başlayarak, söz konusu enstitünün nasıl kurulduğunu anlatıyor.
Hikayesinin ilk bölümünde çok sayıda kahraman olmasına rağmen; hepsinin isimleri kafanıza kazınıyor ve hepsinin hayat hikâyesiyle özdeşiyorsunuz.
Fakat kitabın ikinci bölümünde isimler o kadar fazlalaşıyor ki; artık isimleri aklınızda tutamıyorsunuz. Bu nedenle kitaba uzun aralar vermeden okumamız çok önemli.
Kitabın başında sıkça bahsettiği, onu bir hiçken olduğu kişi konumuna getiren, "velinimetim" dediği Halit Ayarcı'ya kadar bir çok hayat hikayesinin imbiğinden geçiyorsunuz.
Ve üçüncü bölüm! Zirvelere çıkan Hayri İrdal ve onu zirvelere çıkaran Halit Ayarcı. Okurken Ertem Eğilmez'in namuslu filmini izler gibi oldum. Bir kitabı okurken bu kadar gülüp eğleneceğim aklıma gelmezdi doğrusu. İlk üç bölümdeki yoğunluğa o kadar alışıyorsunuz ki; son bölümün aceleyle bitirilişi yada yarım kalışı hayal kırıklığına sebeb oluyor. Burda bitmemeliydi diyorsunuz.
Zevkli okumalar...
"Saatin kendisi mekân, yürüyüşü zaman, ayarı insandır… Bu da gösterir ki, zaman ve mekân, insanla mevcuttur!”
Sahibinin en mahrem dostu olan, bileğinde nabzının atışına arkadaşlık eden, göğsünün üstünde bütün heyecanlarını paylaşan, hulâsa onun hararetiyle ısınan ve onu uzviyetinde benimseyen, yahut masasının
üstünde, gün dediğimiz zaman bütününü onunla beraber bütün olup bittisiyle yaşayan saat, ister istemez sahibine temessül eder, onun gibi yaşamağa ve düşünmeğe alışır.
(Cep telefonları hayatımıza girdi gireli artık kaç kişi kolunda saatiyle bütünleşiyor acaba ???)
“Ama gözler kördür. İnsan ancak yüreğiyle baktığı zaman gerçeği görebilir...”
"Yaşam, bize bütün kitapların öğrettiğinden daha çoğunu öğretir. Çünkü yaşam, bize karşı direnir.İnsan, ancak engellerle karşılaşıp onları aşmaya çalıştıkça kendini tanıyabilir."
Eseri çocuk kitabı olarak gören, o muameleye tabi tutan bence müthiş yanılgı içindedir.Küçük Prens, yazarın moderniteye ve II. Dünya Savaşı‘nın etkilerinin sürmekte olduğu topluma eleştirisini ifade ettiği bir kitap.
Küçük Prens aslında bize yaşam dersleri veriyor. Bu dersleri de kahramanlar vasıtasıyla bizlere ulaştırıyor.
Küçük adı altında büyüklere öğütler veriyor.
Kısacası dünyanın yaşanılır bir yer olması sizin yetiştirdiğiniz neslinize bağlıdır diyor yazar. Bu kitabı bir çocuk kitabı olarak çıkarması çocuk eğitiminin ne kadar önemli olduğunu vurgulamak için.
Yani diyor ki; ağaç yaşken eğilir.
Baobab tohumları! Daha küçükken önüne hemen geçilmeli; büyümesine izin verilmeden ortadan kaldırılmalıdır. Yoksa çocuklarınız ileride kürklü ve kırmızı giysiler içindeki zalim bir diktatör... Kendini beğenmiş kendinden başka hiçkimseye yaşam hakkı tanımayan bir zalim... Sorunlarıyla baş edemeyen, kendini unutmaya çalışan sarhoş bir adam... Daha yok mu dercesine paralarını saymakla bitiremeyen, sadece kendi için yaşayan bir egoist... Her denileni doğru kabul edip; yargılamayan, sormayan, araştırmayan bir sokak feneri bekçisi... Okuyan, araştıran, yazan ama öğrendikleriyle amel etmeyen koca koca kitapları taşıyan bir hamal...
Dahası; Kalbi kafasından koparılan, ruhu vicdanından edilen ve kendini tanımayan kendinden bihaber yaşayan nesiller ortaya çıkar...
İyi okumalar...
