Sibel Özdemir
@SibyllVanee
⠀ ོ⠀ ོEge Üniversitesi/Türkçe Öğretmeni
Hayallerini kitaplara ve şiirlere sığdıran kız ོ ོ⠀
Kuşadası
21 Ekim
77 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Asılacak Kadın... Sarsıcı, çarpıcı, rahatsız edici.Gerçekten başka kelime bulamıyorum. Kitabı bitirdiğimde bir süre boş boş duvara bakıp “Ben ne okudum az önce?” diye düşündüm. Uzun zamandır hiçbir kitap beni böyle çarpmamıştı.İnsanın içinde çığlık atma isteği uyandıran bir olayı, hiç abartmadan, ajitasyona kaçmadan böyle insanın içine işlemek nasıl bir kalem gerçekten aklım almıyor.Pınar Kür öyle bir anlatmış ki okurken sadece okumuyorsun, bildiğin boğuluyorsun hikayenin içinde.Bir kadın düşünün tüm mahallenin erkekleri tarafından her gün tecavüze uğruyor ve bu olay karşısında herkes susuyor. O sessizlik kötülüğü büyütüyor ve sonunda her zamanki gibi bedeli yine kadın ödüyor.En can yakan tarafı da bu zaten. O kadar gerçek, o kadar tanıdık geliyor ki insanın içi sıkışıyor.
Elimden bir saniye bırakamadan okudum. Gerçek bir hikâyeden etkilenerek yazılmış olması da daha çok vurdu beni. Kolay bir kitap değil, okurken rahatsız ediyor, hatta yer yer sinirlendiriyor kapatıp bağırmak istiyorsunuz ama bence tam da bu yüzden çok güçlü. Bitiyor ama etkisi kolay kolay geçmiyor.
Baskıya karşı çıkmamak üzere yetiştirilmişti. Bilmiyordu başkaldırılabileceğini; baskıyı, zorbalığı yaşamın doğal bir ögesi bellemişti. Bu baskıyı erkeklerin kurması, her bakımdan kurması da doğaldı onun için. Çünkü güçlü olan onlardı; hep başta olan, her şeye egemen olan.”
Reklam
Hani hepimizin kitaplarla gerçek anlamda tanışmasını sağlayan o ilk aşkı vardır ya, benimki Boleyn Kızı’ydı sanırım.Evlilik Portresi de tam olarak o eski heyecanımı geri getirdi ve beni alıp 16. yüzyıl İtalya’sının o hem görkemli hem de tekinsiz saraylarına götürdü. Kitap, aslında çok genç yaşta politik bir evliliğe zorlanan Lucrezia Medici’nin hikayesini anlatıyor.Ablasının ölümü üzerine hiç tanımadığı bir adamla, Ferrara Dükü ile evlendirilip yabancı bir sarayda hayatta kalmaya çalışan küçücük,zavallı Lucrezia…Maggie O’Farrell, Lucrezia’nın o sanatçı ruhunu ve kocasının karanlık yüzüyle yüzleştiği o tekinsiz atmosferi öyle bir betimlemiş ki, dışarıdaki karın soğuğunu unutup kendimi bir tabloda buldum. Gerçek bir karakterden esinlenilmesi hikayeyi benim için çok daha derin bir yere taşıdı.Eğer siz de tarihin tozlu sayfalarında kendi izini bırakan kadınların hikayelerini seviyorsanız, bu kitap kesinlikle kalbinize dokunacak.Ben çok sevdim, lise yıllarımdaki o ilk okuma tutkuma beni yeniden döndürdüğü için yeri hep ayrı kalacak.
Kitabı okumaya başladığımda çok ısındığımı söyleyemem fakat tatlı bir merak uyandırdı bende. Çok bir beklentim olmadan okudum işin aslı.Ta ki kitabın sonuna geldim Andrew Martin’in insana tavsiyeler kısmını okudum kitap anlam kazandı. Sahiden insan olmanın üstüne düşündüm. Neydi insan olmak ? Barışı yüceltip çocukların üstüne bomba yağdıran askerleri savunmak mıydı ? Televizyon koltuğunda oturup kayıtsızca şiddet haberlerinin birini kapatıp diğerine geçmek miydi ? Yoksa bir mucize miydi insan olmak ? Basitçe yaşayıp anlam aramadan bir şarap içip mutlu olmak güzel bir şiir okumak ve aşık olmak mıydı? Soruların cevabını(ki her soru cevaplansın diye sorulmaz) okudukça alacaksınız. Tatlı,kalbinizi kıpır kıpır yapan bir film izlemiş gibi içiniz sıcacık olacak kitabın kapağını kapattığınızda.
Savaş hep cephede sürer sanıyoruz. Hasan İzzettin ise bize savaşın öbür yüzünü sunuyor,geride kalanları. Her gün açlıktan ölen onca çocuğu,ölümün böyle normalleşmesini,cephede düşmanla savaşan erkeklerin yanı sıra memlekette de açlıkla,soğukla savaşan kadınların çocukların dramını anlatıyor bize hiçbir şekilde ajitasyon yapmadan. Onun yapmasına gerek yok zaten gerçekler içinizi sızlatacak emin olun.
Bir kitabı okurken ağlamak… Her ne kadar okuduğum kitapları,izlediğim filmleri çok içselleştiren biri olsam da kitap okurken ağlamak fikri çok uzak gelirdi. Fakat açlıktan ölen minicik çocukların acılarını okumak,kendi evlatlarını birer birer yitiren annenin sancılarına duyarsız kalmak mümkün değildi. Bugüne dek öneri olarak çok çıkmıştı karşıma,ertelemiştim. Siz ertelemeyin yani eğer psikolojiniz buna hazırsa.
Reşat Nuri sadece Çalıkuşu eseriyle bile en sevdiğim Türk yazar olabilirdi fakat diğer kitaplarını da okudukça onun en sevdiğim yazar olduğundan daha da emin oldum. Okuduğum her kitabında sanki kendi karakterimi görüyordum. İnsan duyguları böyle güzel yansıtılamaz. Çok duygusal,kendi dünyasında yaşayan,hatta bazen işi abartıp bir kitap karakteri olduğunu düşünen kişiler elbette anlayacaktır beni. Yaşamım bir kitap olsaydı eminim yazarı Reşat Nuri olurdu. İç dünyamı böyle anlatan bir yazar daha sanmıyorum tanıyacağımı. Damga kitabı ise hayatını vehme kurban edenlerin kitabı. Bir yanılgı ile tüm hayatını karartanların kitabı. Okumanızı şiddetle tavsiye ederim
Reklam