Prudens
@Sihdar
Reklam
taşraya mahsus..Edebiyat
Taşra, terkedilmiş eşya suretlerini derliyor, her birisini kendine kararak binbir suratlı, binbir çeşit, binbir parçalı yalnızlık betimleri sunuyordu mukimlerine yol kenarlarında, sokak aralarında, uzun kış aylarında. Bu bıkkın ikametçiler üşüyen elleri ceplerinde, buharlı soluklarıyla hayal meyal hatırladıkları gençlik hülyalarıyla avunmaya çalışsalar da er geç büyük yenilgiyi kanıksayacaklarını biliyor, yıldan yıla dirimselliklerini yitirerek bir duvar, bir eşyaya dönüşme akıbetlerine hazırlanmaya alışıyorlardı..
taşraya mahsus..Edebiyat
Taşra, bereketli ve dolgun göğüsleriyle sürekli yalnızlığı besler sinesinde. Onun mukimleri büyür, yürümeye başlar, koşar, ihtiyarlar lakin bir türlü uzaklaşamazlar bu güçlü validenin eteğinden. Nereye dönerlerse yüzlerini dönsünler, o gür sayha bırakmaz peşlerini. Bir türlü kalabalıkla visale eremezler. Hasılı, hemhal nedir, bilmezler..
taşraya mahsus..Edebiyat
Taşra, kasvetli renklerin skalasından çıkan boyalarla yüzünü boyuyor, kollarına pazubentlerini bağlayarak savaş baltasını biliyor, mukimlerine dünyayı dar etme hevesiyle cenge hazırlanıyordu. Derler ki cenk sahnesinin en trajik yüzlerine sahiptir taa evvelden, yaşadıkları yerde mutlu olmayı beceremeyenler. Onlar ki her savaş tamtamında ürperir, bir türlü kuramadıkları aidiyetin hükmüne biteviye boyun uzatırlardı..