İnsan kendi taşrasının yaratıcısı,kendi yalnızlığının kulu ve tapıcısı değil midir? Değil mi kentlerde,milyon kalabalıklarda dahi gider eninde sonunda rapt olur geceye ve yalnızlık betimlerine.Değil mi ki her eve dönüş,rahme ricat özlemini hatırlatır.Değil mi ki lirizm varolmanın buruk şiirselliği,kayıp olmanın kesif yoğunluğudur..