Ağlayan bir İstanbul yanıyor
Sığmaz hiçbir derde
Bir fidandan bir ağaca
İçimde yangınlar toprağa
Yanan kalbim kül olur
Gözlerin olup beklerim seni
Küllerim İstanbula savrulur
Denizi ve gökyüzünü
Ben İstanbul olunca göreceksin
Şehidimin ateşi ilk yüreğe düşer
Sonrası tufan sonrası feryad
Başka derdi olmaz vatan der
Karalara bürünmüş sessizliktir yâd.
*Şehitlerimizin Ruhları Şad
Mekanları Cennet olsun.