"İnsanları çok sevmeyi sevmiyorum. Sevince de ölmelerinden korkuyorum."
"Sevdiklerinden çok ölen oldu mu?"
"Çok yok tek bir kişi var, bana hayatın sevgisiz hiçbir anlamı olmadığını öğreten oydu."
"Acı çekmek ne demekmiş asıl şimdi anlıyordum. Acı çekmek bayılana dek dayak yemek değildi. Ayaktaki cam kesiğini eczanede dikiş attırmak değildi. Asıl acı, kalbi baştan aşağı sancılara boğan, insanın sırrını kimselere anlatmadan ölmeyi arzulatan bir şeydi. Kolları, başı hep dermansız bırakan, yastıkta öbür yana dönme isteğini bile söndüren bir şey."
İdamı savunan, savunmayan herkesin mutlaka okuması gereken bir kitap. İdama mahkum edilmiş bir kişinin düşüncelerini çok iyi bir şekilde anlatıyor. Bu kitapta beni en çok etkileyen yer önsöz oldu. Bu kitap idam'ın gerçek yüzünü gözler önüne sermiştir. İdama mahkum edilen kişi kendi içinde bir savaş halinde idamını beklerken çocukların bile idam mahkumlarıyla alay etmesi çok trajik bir olay.
Kütüphanenizde bulunması gereken bir kitap.