İlknur Kılıç
@Simurg11
Biraz dağınık ama kelimeleri çok seven bir Edebiyat Öğretmeni
Öğretmen
1987
65 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
İlknur Kılıç
, bir kitap okuduPuan vermedi·224 syf.·
9 günde okudu
·Okunma: 01 Temmuz 2022 00:00
·2022 19. kitabı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“Benim ışığımın senin karanlığından daha iyi olduğunu kim söyleyebilir?”
Korona ilk ortaya çıktığı dönemde, eve kapanınca dolap uygulamasından 2.el olarak aldığım birçok kitaptan biriydi @koridoryayinlari ndan çıkan Algernon’a Çiçekler. Okuyalı da çok oldu ama anca paylaşabiliyorum.
Son dönemlerde okuduğum en dokunaklı kitaplardan biriydi kesinlikle. Okuduğum dönemki ruh halimin de etkisi olabilir tabii ama okuyanların benim gibi düşüneceğine eminim.
Charlie IQ’su ortalamanın çok altında biridir. Beden yaşı 30’larda olmasına rağmen zihinsel olarak küçük bir çocuk gibi. Bir fırında çalışır, yetişkinlerin olduğu bir sınıfta ders alıp bir şeyler öğrenmeye çalışır. Zihinsel durumundan dolayı etrafındakilerin alaylarıyla karşılaşır sürekli. Annesi ve ablası da Charlie ile görüşmez. Charlie ise etraftan kabul görmek, sevmek, ait olmak ister. Bu sebeple zekasını yükseltecek bir deney için gönüllü olur.
Kitapta Charlie’nin değişimini kendi yazdığı ilerleme raporlarından takip ediyoruz. İlk başta yazdığı raporlardaki yanlışlar ile son raporlardaki üslubu ile deneyin ilerlemesini takip etmek gerçekten kitabın en ilgi çekici yönlerinden biriydi bence.
Algernon ise Charlie’nin gönüllü olduğu deneydeki denek fare. Charlie ile bağı da çok naif anlatılmıştı. Kitabın başında Charlie’nin Algernon’u bir labirenti çözmek için yenmeye çalışması zeki olmaya duyduğu özlemi anlatıyordu.
Peki hikaye neden bana dokunaklı geldi bu kadar?
Algernon’a Çiçekler diğer insanlar tarafından sadece “sen” olduğun için reddedilmeyi, kimseyi hiçbir şartta memnun edememeyi anlatmıştı aslında. Charlie IQ’su düşükken dalga geçilen ve dışlanan biriyken, zeki ve bilgili haliyle de diğer insanlar tarafından tuhaf görülmenin, dışlanmanın hayal kırıklığını yaşadı. Eskiden dışlandığını fark etmeyen Charlie
"İnsanlar rüyalara inanıyor ama gerçeğe inanmıyordu, çok tuhaf."
Bu aralar okumalarıma mutlaka Çin ya da Japon edebiyatı da eklediğimi fark ettim. Ancak arada ciddi bir fark var bence. Japon edebiyatı duygulara, sosyal hayata odaklanmışken Çin edebiyatı- belki denk geldiklerim öyle ama – Çin’deki baskıcı rejime, sefalete ve açlığa odaklanmış durumda.
“Dansa Davet”in incelemesini paylaşmışken bir başka toplu histeriyi anlatan “Güneşin Öldüğü Gün”ü de paylaşmak isterim. Yazar Yan Lianke’nin Günler Aylar Yıllar kitabı o kadar etkilemişti ki beni @ithakiyayinlari ndan yeni çıkan kitabını dahemen okumak istedim. (kitap çıkar çıkmaz aldım ama yorumu bugüne kaldı)
Kitapta anlatıcı 14 yaşındaki Li Niannian. Annesi ve babası köydeki cenaze levazımatçısını işletiyor. Yaşadıkları köyde yağmurun çok yağacağından endişelenip mahsulü yok edeceğini düşünen köylü gece gündüz tarlalarda çalışırken yavaş yavaş uyurgezerler görünmeye başlıyor ve bütün bu uyurgezerler tarlaları doldurup çalıştıktan sonra bilinçaltındakileri gün yüzüne çıkarmaya başlıyor. Ölüyor, öldürüyor, hırsızlık yapıyor, tecavüz ediyor… uyurgezerlik o kadar bulaşıcı ki köyün ve kasabanın çoğu bu hastalığa yakalanıyor. Uyurgezer olmayanlar da bir an önce güneş doğsun da herkes uyansın diye bekliyorlar ancak güneş doğmuyor!
Köyde insanların ölülerini gömmelerine devletin izin vermemesi, bir krematoryum kurup ölüleri yakması, köylünün bu noktada baskı altında bırakılması, yakılan ölülerin yağından bile kazanç elde edilmesi beni bile rahatsız etti. Zaten güneşin doğmaması da bence devletin halk üstündeki baskısına bir göndermeydi. Çin halkının baskı altında yaşaması uyurgezerlik hastalığıyla anlatılırken, güneşin doğmasıyla da aslıda bu baskı bitecektir ama doğması gereken zamanda doğmaz güneş.
Yan Lianke'nin kendini de
“Cehenneme girmek kolaydır ama cennete girmek pahalıdır.”
1518 yılında Strasbourg’da görülen “dans vebası”nı anlatan bir kitapla olan Dansa Davet'te Ciddi bir açlık ve sefalet içinde yaşayan halk toplumsal bir histerinin de kahramanı oluyor.
Kitap çarpıcı bir bölümle başlıyor. Frau Troffea bebeğiyle yürürken birden onu nehre atar ve kocasının
yanına döner. Dehşete düşmüşken kocasının “onu yemek zorunda kalmamızdan iyidir.” Sözüyle daha
da dehşete düşüyorsunuz. Okudukça da tam bir Orta Çağ manzarasının içine giriyorsunuz. Enneline
Troffea kocasının yanına döndükten sonra çocuğunu öldürmenin de acısıyla meydanda dans etmeye
başlıyor. Etrafındakiler de birden ona uymaya başlıyor ve kitabın ilerleyen bölümlerinde yüzlerce
kişinin bu dansa katıldığını görüyoruz. Enneline ile dans edenler de onun gibi açlık çekenler. Özellikle
çocuklarını yemek zorunda kalan fıçıcı aileyi sanırım hiç unutamayacağım.
Halkın bir kısmı böyleyken din adamları – papazlar, psikopos – gayet zengin, kilerleri dolu ama hala fakir halka cennetin tapusunu satmaya çalışıyor. Kendilerinden yardım isteyenleri geri çevirip, kapılarından
kovuyorlar. Artık dayanamayacak hale gelen Strasbourg halkı da toplu şekilde dans etmeye başlıyor
ama ne dans! Kimisi dans ederken yaralanıyor ama durmuyor, ölenler bile var!
Salgın ile baş edemeyen şehrin valisi doktorların yapacak bir şeyleri olmaması üzerine din
adamlarından yardım ister. Peki sizce nasıl bir çözüm bulurlar dersiniz? Onu da söyleyip daha dehşete
düşürmeyeyim.
Dans etmek aklımızda hep neşeli, eğlenceli zamanları çağrıştırıyor sanki ama bu kitapta umudunu
kaybeden insanların çığlığı olarak çıkması çok acı. Üstelik bunun gerçek bir olay olması daha da acı.
Bir başka toplu histeriyi anlatan “Güneşin Öldüğü Gün” ü de bu kitaptan sonra okumam da nahoş
