Aziz Yıldız
@Simurg
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Her insan, evinin yalnızlığına gömülmüşken insanlığı büyük bir aşkla sever. Dışarı çıkar çıkmaz, konuşan ve yürüyen insanlarla, Petrus ve Yehuda'yla temas kurar kurmaz aşk, yerini küçümsemeye veya nefrete bırakır. Böylece yeniden uzaklaşılır ve Petrus ve Yehuda da dahil tüm insanlara duyulan aşk yalnızlık çölünde yeniden tomurcuklanır.
Fakat çaba sarf etmeden yapabilmek mümkün olsaydı, arzusal bir itiş gücüyle, bir buyruk mırıldanışıyla, bir göz kırpışıyla şeyler üzerinde dolaysız ve sınırsız bir egemenliğe sahip olunsaydı, sevinç ve zafer bunun neresinde olurdu?
Bir şey ifade ediyorsa, benim için tek anlam ifade eden şey ruhtur: Öyleyse neden bedenimi kopyalıyor ve ebedileştiriyorsunuz? Eğer büyüksem, bunun sebebi, yalnız kalma gücüne sahip oluşumdur: Neden etrafımda tepiniyor ve meraklı hayvanlarınkini andıran nefesiniz ve bakışlarınızla beni bunaltıyorsunuz? Eğer size örnek olduysam, insanın yapabileceği en büyük şeyin, başkalarının eserlerini kemirmek, çiğnemek ve geviş getirmek değil, doğaya doğa, hayata hayat, ruha ruh katmak olduğunu öğrettiysem, neden beni başka yaratıcılıklarla geçmek ve yok etmek için ruhunuzun canlandığını hissetmek yerine söylediklerimi başkalarına anlatmak için hâlâ kendinizi yoruyorsunuz?
İnsan, gerçeklikten sanki kendisini yargılayan ve ölçen bir şeymişçesine uzaklaşmaktansa, onun her atomunu ve her görüntüsünü kendi kardeşiymiş gibi hissedecek derecede içinde yok olursa, işte o vakit insanın sınırlı bedeni evrenin devasa bedeni içinde yok olur; mikrokozmos gerçek anlamda makrokozmosa dönüşür ve dünyanın her parçası kendi benliğinin bir parçası haline gelir; ve insan her uzvunu nasıl kendi istediği gibi hareket ettirebiliyorsa, o zaman dünya elementlerini de hareket ettirebilir.