Simmel'in ileri görüşlülükle kavradığı üzere modern kültürün trajedisi, insanların bir işaretler denizinde, ardı arkası gelmeyen bir akışta, "etrafları sayısız kültürel unsurla çevrili vaziyette" kendilerini boğulmuş gibi hissetmeleriydi(Simmel, 1968, s. 44)